Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 138/20 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2020 r., w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu przeprowadzonej oceny spełniania wymagań w zakresie bezpieczeństwa żywności.
Sąd I instancji wskazał, że w związku z wymienioną skargą wezwano skarżącego, zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. do uzupełnienia jej braków formalnych między innymi poprzez wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, w tym w szczególności wskazanie, kiedy skarżący dowiedział się o powołanej w skardze podstawie wznowienia postępowania sądowego poprzez wskazanie konkretnej daty, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Skarżący w odpowiedzi wyjaśnił, że sprawę odnośnie przerobienia protokołu kontroli złożył w Prokuraturze i w Sądzie Rejonowym we Włodawie i po postanowieniu z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt II Kp 211/21 i trzech pismach do Prezesa Sądu dowiedział się, że może dochodzić sprawiedliwości w dniu wysłania pisma i po rozmowie z Prezesem Sądu Rejonowego we Włodawie 28 marca 2022 r.
Sąd I instancji wskazując na treść art. 276 zdanie pierwsze, art. 277 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący mimo wezwania nie usunął braku formalnego skargi.
W ocenie Sądu, skarżący w piśmie nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie nie podał, kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia, w ramach której powoływał się na okoliczność przerobienia protokołu kontroli przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we Włodawie, wskazując, że taka okoliczność wynika z dołączonego do skargi protokołu przesłuchania świadka z dnia 7 czerwca 2021 r. Opisał jedynie, w związku z jakimi zdarzeniami doszedł do przekonania, że może wnieść skargę o wznowienie postępowania.
Wobec powyższego Sąd I instancji odrzucił wniesioną przez R. K. skargę o wznowienie postępowania.
Zażaleniem R. K. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji, podnosząc, że wydane ono zostało z naruszeniem prawa.
Wniósł o zmianę postanowienia i wznowienie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu, albowiem nie podważa zasadności postanowienia Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Stosownie zaś do art. 297 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Mając na uwadze powołane wymogi skargi o wznowienie postępowania podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżący pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez wskazanie terminu, o którym mowa w powołanym art. 277 p.p.s.a.
Jak wynika z treści wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w sposób klarowny wskazano w nim, w jaki sposób strona powinna uzupełnić stwierdzony brak celem nadania sprawie dalszego biegu. W wezwaniu określono bowiem, żeby skarżący wskazał okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi, w tym w szczególności wskazał, kiedy dowiedział się on o powołanej w skardze podstawie wznowienia postępowania sądowego. W przywołanym wezwaniu określono również, że chodzi o wskazanie konkretnej daty.
Odpowiedź skarżącego pomieszczona w piśmie z dnia 13 kwietnia 2022 r., co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, nie zawierała informacji do podania, których Sąd zobowiązał skarżącego, przede wszystkim nie wskazywał on daty, w której dowiedział się o podstawie do wznowienia postępowania. Co również zasadnie stwierdził Sąd I instancji, na stronie pierwszej powołanego pisma strony, w zakresie odpowiedzi na wezwanie, skarżący opisał ciąg zdarzeń, w związku z którymi doszedł do przekonania, że może wnieść skargę o wznowienie postępowania. Podane w ramach wyjaśnień daty nie wskazują w sposób bezsprzeczny, kiedy skarżący dowiedział się o podstawie pozwalającej domagać się wznowienia postępowania.
W takim stanie sprawy Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarżący nie uzupełnił, pomimo wezwania, braków wywiedzionej skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 lipca 2020 r., wobec czego również prawidłowo skargę tą odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 276 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.