Uzasadnienie
K. M. (zwany dalej: "skarżącym") wniósł skargę na decyzje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...].
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
W piśmie z dnia 23 lipca 2009 r. skarżący wskazał jako kwotę zaskarżenia 21 914,85 zł, wnosząc również o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący nie nadesłał jednak w wyznaczonym przez Sąd terminie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, dlatego zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 14 września 2009 r. wniosek skarżącego został pozostawiony bez rozpoznania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 658 zł, stosownie do § 1 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł w piśmie z dnia 13 października 2009 r. zażalenie domagając się jego uchylenia, względnie zmiany w części dotyczącej wysokości z kwoty 658 zł na kwotę 100 zł. W świetle uzasadnienia skarżącego nie stać na zapłatę kwoty 658 zł, natomiast jest w stanie zgromadzić kwotę 100 zł.
Zarządzeniem z dnia 22 października 2009 r. skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 13 października 2009 r. należy traktować jako zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu, czy też jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem potraktowania ww. pisma jako zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie Sąd przesłał skarżącemu formularz PPF.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu, nie przedłożył również wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 198 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponieważ do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy w związku z wydaniem zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takimi pismami są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Z powyższego wynika, że od każdej skargi wniesionej do sądu (z wyjątkami określonymi w art. 239 P.p.s.a, które nie mają w niniejszej sprawie zastosowania) pobiera się wpis.
Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. prawidłowo określił wysokość tego wpisu. Stosownie do § 1 pkt. 2 powołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10.000 zł do 50.000 zł – 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł.
W niniejszej sprawie skarżący wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 21 914,85 zł, zatem wysokość wpisu prawidłowo obliczono na kwotę 658 zł.
Jeśli skarżący nie był w stanie uiścić kosztów sądowych mógł złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie – we wcześniejszym etapie postępowania – skarżący taki wniosek złożył, jednak został on pozostawiony bez rozpoznania na skutek nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku.
Na skutek argumentacji podniesionej przez skarżącego w zażaleniu WSA prawidłowo wezwał go do sprecyzowania wniosku oraz doręczył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skoro jednak skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza, ani nie sprecyzował, że wnosi o przyznanie prawa pomocy, prawidłowo Sąd potraktował pismo skarżącego z dnia 13 października 2009 r. jako zażalenie, zgodnie z jego oznaczeniem.
Skoro zatem skarżący nie domagał się ponownie przyznania prawa pomocy, kwestionując zasadność zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia.
Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.