Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1184/10, w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek.
Sąd wskazał, że z uwagi na niewskazanie, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, zasadnym jest nieprzyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Na wskazane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, nazwane skargą kasacyjną, złożyła skarżąca wnosząc o "rozpoznanie skargi przez Sąd Najwyższy bez pośrednictwa zawodowego pełnomocnika, o zwolnienie z kosztów sądowych wpisu od skargi kasacyjnej, z uwagi na fakt, że dotyczy ona zwolnienia skarżącej z kosztów sądowych, a skarżąca nadal nie posiada żadnych dochodów i oszczędności oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie".
Skarżąca wniosła o całkowite uchylenie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jego zmianę poprzez zwolnienie skarżącej od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, albowiem nie jest w stanie ich ponieść.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna skarżącej, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w polskim systemie prawnym, na podstawie art. 175 Konstytucji RP, obowiązuje zasada odrębności sądownictwa administracyjnego od sądownictwa powszechnego polegająca na rozdzieleniu spraw sądowoadministracyjnych od pozostałych, o czym stanowi również art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Konsekwencją tej zasady jest niemożność rozpoznania przez sądy powszechne na którymkolwiek szczeblu instancyjnym sprawy należącej do kategorii spraw sądowoadministracyjnych. Oznacza to, że żadna sprawa należąca do właściwości sądów administracyjnych nie może być na skutek złożenia jakiegokolwiek środka odwoławczego rozpoznawana przez żaden sąd powszechny, również przez Sąd Najwyższy, który sprawuje nadzór jedynie nad sądami powszechnymi (art. 183 Konstytucji RP).
Skoro rozpoznawana sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych, to na skutek złożonego środka odwoławczego nie można było przekazać sprawy do Sądu Najwyższego.
Ponadto, należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który jest sądem ostatniej instancji w systemie sądownictwa administracyjnego, co oznacza, że od orzeczeń wydanych przez NSA nie przysługują stronom zwyczajne środki odwoławcze. Obowiązujące przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie dają podstaw do merytorycznego badania pisma strony zatytułowanego jako "skarga kasacyjna" od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Reasumując, wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie jest ostateczne, zaś wysunięte przez stronę postępowania żądanie przekazania sprawy do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, jest niezasadne i nie znajduje podstawy prawnej.
Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rozpoznanie wniosku strony nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącą kolejnego, odpowiednio umotywowanego i dokumentującego zawarte w nim informacje, wniosku o przyznanie prawa pomocy w przepisanej formie, ponieważ stosownie do przepisu art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy.
Wobec powyższego skargę kasacyjną należało odrzucić, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 i 193 p.p.s.a.