Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 338/12, odrzucił zażalenie M. M. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II GZ 338/12, w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1184/10 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalzaek.
Na powyższe postanowienie M. M. (dalej: skarżąca) wniosła zażalenie, domagając się "nadania biegu złożonej skardze kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2013 r." oraz w sytuacji uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że "prawo skarżącej do sądu zostało wyczerpane, pouczenia o prawie skarżącej do wystąpienia do ETS". W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie zawiera fałszywą wykładnię, opartą na przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pomimo że kasacja wynika z ustawy Kodeks postępowania cywilnego. W ocenie skarżącej, "nie istnieją żadne formalne przyczyny niedopuszczalności kasacji od postanowienia NSA w sprawie cywilnej odmowy zwolnienia z kosztów bezrobotnej i bez dochodów, pozbawiając ją tym samym prawa pomocy i prawa do sądu RP".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne.
Stosownie zaś do art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym.
Zaskarżone postanowienie z dnia 29 stycznia 2013 r. zostało doręczone skarżącej wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.