Postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., II GZ 357/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 322/11 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt II SA/Op 322/11 na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o wykonywaniu transportu drogowego postanawia:

Skład

sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz przewodniczący

Sentencja

odrzucić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z 16 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 322/11 odrzucił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. w C. od wyroku tegoż Sądu z 3 października 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku z 3 października 2011 r. został doręczony A. Sp. z o.o. (skarżąca) w dniu 2 grudnia 2012 r. W dniu 29 grudnia skarżąca złożyła skargę kasacyjną na powyższy wyrok do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarga kasacyjna została przesłana według właściwości do WSA w O. w dniu 11 stycznia 2012 r.

WSA w O. podniósł, że skoro skarga kasacyjna została sporządzona nie przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z wymogami art. 175 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. należy uznać ją za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Ponadto Sąd wskazał, że przesłanie skargi kasacyjnej do niewłaściwego Sądu spowodowało uchybienie terminu do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie 30 dni od jego doręczenia. Dlatego też nie można uznać za miarodajną dla ustalenia terminu wniesienia skargi kasacyjnej daty nadania przesyłki na adres sądu, który nie jest dla tej czynności właściwy. Sąd stwierdził, że datą złożenia skargi kasacyjnej jest w tym przypadku dzień, w którym przesyłkę sąd niewłaściwy przekazał sądowi właściwemu. W rozpoznawanej sprawie dniem tym jest 11 stycznia 2012 r., natomiast ostatni dzień trzydziestodniowego terminu na wniesienie skargi kasacyjnej przypadał na 2 stycznia 2012 r. Wobec powyższego skarga kasacyjna został złożona z uchybieniem terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o. domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd I instancji odrzucając skargę kasacyjną nie rozpoznał wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Rozpoznanie wniosku miało doprowadzić do zachowania przymusu radcowsko-adwokackiego. W zażaleniu skarżąca po raz kolejny wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy.

Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w imieniu skarżącej zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie sporządziła żadna z powyżej wymienionych osób. Przedstawiciel organu skarżącej nie należy do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 p.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia. Podkreślić należy, że skarżąca została pouczona przez Sąd o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie, tzn. przymusie adwokacko-radcowskim.

Należy na marginesie odnieść się do zarzutu skarżącej o nierozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego wraz ze skargą kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z 23 kwietnia 2012 r. pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 212/12 oddalił zażalenie na to postanowienie. Podstawą takiego załatwienia wniosku była okoliczność nieuzupełnienia braku formalnego w przepisanym terminie, w postaci złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (art. 257 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.