Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt VI SAB/Wa 57/18 oddalił wniosek R. L. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie wydania uprawnienia do prowadzenia wózków widłowych.
Sąd I instancji uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w sprawie, w której skarga jest niedopuszczalna, podlegająca odrzuceniu. Tym samym wniosek ten, stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - podlegał oddaleniu.
Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, wskazując że nie rozumie treści tego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Skarżący pismem z dnia 6 września 2018 r. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego. Z treści skargi wynika, że dotyczy ona "odmowy wymienienia uprawnień do prowadzenia wózków widłowych na uprawnienia po zmianie ustawy wydane przez Urząd Dozoru Technicznego". Przedmiotowa skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 13 września 2018 r., natomiast wniosek skarżącego o dokonanie wymiany posiadanych uprawnień wpłynął do Urzędu Dozoru Technicznego w dniu 19 września 2018 r., tj. sześć dni później.
Zatem w dniu sporządzania skargi, jak i w dniu jej wniesienia do Sądu - brak było substratu zaskarżenia umożliwiającego kontrolę sądowoadministracyjną, gdyż Urząd Dozoru Technicznego nie był w trakcie rozpoznawania sprawy wszczętej na skutek wniosku skarżącego. W konsekwencji organ nie mógł pozostawać w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż nie dysponował w tej dacie takim wnioskiem.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie uznał skargę za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.