Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pozostawił wniosek G. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania, w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wraz ze skargą na powyższe postanowienie organu skarbowego G. D. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 24 listopada 2010 r. przesłano skarżącemu formularz PPF z pouczeniem o konsekwencjach jego niezłożenia w terminie. W odpowiedzi skarżący wskazał, iż całość materiałów w sprawie przyznania prawa pomocy znajduje się w aktach sprawy o sygn. I SA/Bd 929/10.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, iż zaistniała przesłanka z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., nakazująca pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec niewypełnienia i przesłania formularza PPF w odpowiednim terminie.
Zażaleniem G. D. zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu nieuzasadniony brak obiektywizmu oraz nazbyt rygorystyczne rozstrzygnięcie o braku złożenia wniosku wobec faktu, że w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 929/09 taki formularz wraz z dodatkowymi dokumentami złożył i w oparciu, o który przyznane mu zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezłożenie wniosku na formularzu, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, lub nieuzupełnienie jego braków w zakreślonym terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania stosownie do treści art. 257 p.p.s.a.
Przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu stanowi brak formalny, do usunięcia którego wzywa się stronę żądającą przyznania prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na formularzu, czyli zgodnie z wymogami art. 252 § 2 p.p.s.a. (patrz m.ni. uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008, sygn. akt I OPS 1/06). Taki przebieg sprawy miał miejsce w niniejszym postępowaniu w związku z zawartym przez skarżącego w skardze z dnia 19 października 2010 r., wnioskiem o zwolnienie go do kosztów sądowych. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu do złożenia formularza PPF poinformował Sąd o innym toczącym się postępowaniu w toku którego taki formularz składał i powołując się na tę okoliczność do sprawy niniejszej wniosku na formularzu nie złożył.
Skutkiem takiego postępowania skarżącego - wnioskodawcy było zgodne z treścią art. 257 p.p.s.a. postanowienie Sądu pierwszej instancji pozostawiające wniosek bez rozpoznania, albowiem okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu do innej sprawy nie uzasadnia wykorzystania zawartych w nim informacji w toku postępowania w sprawie w której wniosek został złożony. Możliwości takiej nie przewiduje przede wszystkim art. 243 § 1 p.p.s.a., stanowiący, iż prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie. Skoro zatem prawo pomocy zależy do wniosku strony, a ta zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. ma obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu, to niezależnie od ilości toczących się postępowań z udziałem strony i złożonych w ich trakcie wniosków o przyznanie prawa pomocy, w każdym z nich wniosek taki powinien być złożony na odrębnym formularzu, choćby w każdym z tych wniosków informacje w nich zawarte były identyczne.
Uchybienie temu obowiązkowi, szczególnie po wezwaniu do jego dopełnienia przez sąd, przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 p.p.s.a. – pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Również powoływanie się na pozytywny dla wnioskodawcy wynik rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w innej sprawie nie może stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w danej sprawie (por. post. NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I FZ 446/09).
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.