Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 818/10 w pkt 1. odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi na informację Zarządu Województwa W. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej, zaś w pkt 2 zwrócił skarżącemu wpis od skargi w wysokości 200 zł z następującym uzasadnieniem.
Pismem z [...] grudnia 2010 r. M. K. – dalej: skarżący - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na informację Zarządu Województwa W. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego, do której nie załączono żadnej dokumentacji.
W związku z tym WSA w Poznaniu – na podstawie art. 30c ust 5 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) - postanowieniem z 18 stycznia 2011 r. pozostawił skargę Marka Kochowicza bez rozpoznania (k. [...] akt sądowych).
Postanowienie to doręczono skarżącemu 27 stycznia 2011 r. (k. [...] akt sądowych).
Następnie skarżący pismem z [...] maja 2011 r. (data stempla pocztowego k. [...] akt sądowych) złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi z 24 grudnia 2010 r.
Zaskarżonym postanowieniem z 8 czerwca 2011 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że niekompletność dokumentacji w ramach spraw o dofinansowanie nie stanowi braku formalnego skargi i nie przysługuje w takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, gdyż jest to czynność prawa materialnego, a nie procesowego.
Sąd wskazał, że różne są skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi - to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w u.z.p.p.r. – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 87 p.p.s.a. w celu przywrócenia terminu.
Zażalenie na to postanowienie złożył M. K. Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do złożenia skargi do WSA w Poznaniu lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o uchylenie postanowienia w zakresie jego pkt 2 tj. w przedmiocie zwrotu uiszczonej opłaty.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 88 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego był niedopuszczalny z mocy prawa,
- 2. art. 134 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie polegające na poprzestaniu na literalnej wykładni sformułowania "wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi" podczas, gdy strona skarżąca wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia kompletnej skargi,
- 3. art. 6 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie polegające na braku udzielenia stronie występującej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowej w zakresie prawidłowego sformułowania wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie kompletnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,
- 4. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne niezastosowanie polegające na uniemożliwieniu stronie dochodzenia swoich słusznych praw na drodze postępowania sądowoadministracyjnego, podczas, gdy strona skarżąca nie jest profesjonalistą w zakresie formułowania treści wniosków w sposób zgodny z normami prawa.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kompletnej skargi a nie tylko o uzupełnienie skargi o brakującą dokumentację oraz opłatę od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu (art. 184 in fine p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w trybie której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie obu tych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.
Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że instytucja przywrócenia terminu ma w zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawach uregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2011 r., II GZ 62/11 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Z przedstawionych uregulowań wynika zatem, że Sąd rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu powinien ustalić, czy taki wniosek spełnia określone w przepisach ustawy procesowej, wymogi formalne. WSA w Poznaniu rozpatrując natomiast wniosek M. K., wskazał, że "kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 87 p.p.s.a. w celu przywrócenia terminu".
Twierdzenie to – co wskazano wyżej - nie ma oparcia w przepisach tak ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jak i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec czego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA jest błędne, jednakże rozstrzygnięcie odpowiada prawu (co do odrzucenia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi).
W tym miejscu należy zauważyć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy M. K. przy wniosku o przywrócenie terminu do "uzupełnienia" skargi nie zachował, wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. 7-dniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu na złożenie takiego wniosku. Przy tym skarżący nie złożył jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu - skargi wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r – czyli czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonał. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., liczony jest od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (por. B. Dauter [w] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 217).
Skarżący o ustaniu przyczyny uchybienia do złożenia kompletnej skargi dowiedział się najpóźniej z chwilą doręczenia mu postanowienia WSA w Poznaniu z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 818/10 – czyli 27 stycznia 2011 r., (zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...] akt sądowych). W związku z tym siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął [...] lutego 2011 r. Z akt sprawy wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do "uzupełnienia" skargi skarżący nadał w urzędzie pocztowym [...] maja 2011 r. (data nadania przesyłki na kopercie k. [...] akt sądowych). W związku z tym wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został z przekroczeniem siedmiodniowego ustawowego terminu do jego złożenia.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie WSA odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi. Jak to wyżej wskazano wniosek ten niewątpliwie złożony został po terminie i nie wnikając – wobec braku możliwości prawnych – w merytoryczną ocenę zasadności argumentów zażalenia skarżącego – podzielić należy stanowisko (co do rozstrzygnięcia – odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) zawarte w zaskarżonym postanowieniu WSA z 8 czerwca 2011 r. lecz nie co do jego uzasadnienia, które jest błędne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.