Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1574/19, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odmówił [A.] sp. z o.o. w T. (dalej: skarżąca, Spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego (w skrócie: GIF) z [...] maja 2019 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka w skardze na opisaną wyżej decyzję GIF wniosła również o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku Spółka podała, że w sytuacji gdyby organ uznał, że skarżąca utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki to mógłby cofnąć zezwolenie na prowadzenie przez skarżącą pozostałych aptek oraz punktów aptecznych. To z kolei spowodowałoby utratę zysków i mogłoby być szczególnie dotkliwe dla kondycji finansowej Spółki.
Ponadto skarżąca argumentowała, że każda z aptek i punktów posiada szereg stałych kontrahentów, którzy w przypadku gdy skarżąca zaprzestanie prowadzenia działalności znajdą innych kontrahentów, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podała, że zatrudnia w swoich aptekach i punktach 22 wykwalifikowanych pracowników, spośród których 14 zatrudnionych jest na czas nieokreślony. Do wniosku załączono dokumenty obrazujące sytuację finansową skarżącej. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku Spółki.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka nie wyjaśniła, w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie jednej, konkretnej apteki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia dla skarżącej skutki w sytuacji gdy prowadzi ona jeszcze inne apteki i punkty apteczne, które przynoszą dochód. W ocenie WSA wykonanie decyzji spowoduje dla skarżącej określone koszty finansowe, jednakże wystąpienie tego rodzaju kosztów nie oznacza, że w każdym przypadku spowoduje to znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozmiar szkody i charakter skutków zależy przede wszystkim od zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności, jej zasięgu oraz możliwości zrekompensowania faktu zakończenia działalności jednej apteki działalnością i przychodami uzyskiwanymi z innych aptek i punktów aptecznych.
W ocenie sądu Spółka powinna wskazać środki finansowe jakimi dysponuje, przychody z tytułu prowadzenia apteki, która jest przedmiotem postępowania. Powyższe pozwoliłoby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:
- 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przesłanki określone w tym przepisie muszą zaistnieć wyłącznie w odniesieniu do wąskiego zakresu działalności skarżącej (tj. do apteki będącej przedmiotem tego postępowania) i tylko dowody dotyczącego tego wąskiego zakresu działalności pozwoliłyby na zastosowanie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu nie pozwala na ograniczenie jego zastosowania wyłącznie do określonej działalności skarżącej, a nawet do samego skarżącej;
- 2) błąd w ustaleniach faktycznych, a także naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez dokonanie oceny treści dołączonego do skargi wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego w sposób dowolny, przekraczający granice swobodnej interpretacji, co skutkowało wadliwymi ustaleniami faktycznymi i miało wpływ na wynik sprawy, w tym:
- a) brakiem uwzględnienia materiału dowodowego wykazującego spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do całej działalności Skarżącego dotyczącej prowadzonych aptek, a także
- b) nieuwzględnieniem przez WSA stanowiska organu, które zostało wyrażone w zaskarżonej decyzji, że przyczyna cofnięcia zezwolenia w ocenie GIF dotyczy skarżącej, a nie jednej z prowadzonych przez skarżącą aptek;
a także naruszenie art. 63 § 1 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie/nieprawidłowe zastosowanie i niewstrzymanie zaskarżonej decyzji;
- 3) naruszenie art. 163 § 1 w zw. z art. 166 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez WSA istoty sprawy.
W odpowiedzi GIF wniósł o oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji – mimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu.
Art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
WSA w Warszawie oceniając wniosek skarżącej w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na ich poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącej instytucji ochrony tymczasowej.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z dniem 14 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 108 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2211; po zmianach: tekst jedn. z 2019 r. poz. 499; dalej cyt. jako: p.f.) dodany przez art. 6 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039).
Przywołany przepis art. 108 ust. 4a p.f. stanowi, że do decyzji, o których mowa w ust. 4, wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 p.f. nie stosuje się art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 i 2451 oraz z 2018 r. poz. 650).
Powyższa nowelizacja obowiązywała zarówno w dacie wydania przez GIF decyzji z [...] maja 2019 r., jak i obowiązywała sąd pierwszej instancji w chwili rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji cofającej udzielone Spółce zezwolenie.
Innymi słowy, wejście w życie z dniem 14 czerwca 2018 r. art. 108 ust. 4a p.f. wpływa istotnie na byt wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji i to bez względu na zawartą w nim siłę argumentacji, czy załączone dowody. Nie mają one bowiem jakiegokolwiek znaczenia, skoro zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. zostało wyłączone mocą art. 6 pkt 10 lit. b ustawy zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne poprzez dodanie art. 108 ust. 4a.
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera innej regulacji, oprócz art. 61 § 3, umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji organu administracji.
W tych okolicznościach należało więc oddalić zażalenie Spółki, bowiem postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jak wyżej wskazano, w dacie rozpoznawania wniosku skarżącej, sąd ten nie miał podstaw do wydania postanowienia o udzieleniu ochrony tymczasowej i z tych przyczyn powinien był wniosek skarżącej oddalić.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.