Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., postanowieniem objętym zażaleniem odmówił "A." Sp. z o.o. w K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Uzasadniając odmowę Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie podała żadnych konkretnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), ograniczając się do wskazania, że wykonanie decyzji doprowadzi do paraliżu finansowego firmy, co skutkować będzie zwolnieniami pracowników, a nawet likwidacją przedsiębiorstwa. We wniosku nie wskazano natomiast, jaka będzie szkoda ani jakie będą jej rozmiary. Poza ogólnymi twierdzeniami strony nie wiadomo w jaki sposób uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł wpłynie negatywnie na płynność finansową strony, doprowadzi do zwolnień pracowników i zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu spółka nie uprawdopodobniła, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jednostronną interpretację na niekorzyść przedsiębiorcy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł.
Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powołała się jedynie na to, że wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci paraliżu finansowego firmy, co skutkować będzie zwolnieniami pracowników, a nawet likwidacją przedsiębiorstwa. Poza tymi ogólnymi i lakonicznymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych innych argumentów oraz dokumentów potwierdzających okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama konieczność uiszczenia przez skarżącą kwoty należności publicznoprawnej określonej zaskarżoną decyzją, bez dokładnego określenia sytuacji majątkowej skarżącej nie może uzasadniać stwierdzenia, że zapłata tej kwoty wpłynie negatywnie na prowadzone przez skarżącą przedsiębiorstwo, a w konsekwencji spowoduje wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Argumenty podniesione w zażaleniu, o takiej samej treści jak we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie odnoszą się do stanowiska Sądu I instancji i nie mogą podważać jego prawidłowości.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.