Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. L. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] września 2006 r.
Na powyższe postanowienie E. L., J. L. oraz J. L. wnieśli skargę kasacyjną, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2008 r. Zażalenie na ten środek prawny wniosła E. L. Zostało ono odrzucone postanowieniem z 14 maja 2008 r.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez E. L., J. L. i J. L., którzy w piśmie z 23 maja 2008 r., zatytułowanym: "zażalenie, skarga wraz z wnioskiem" wnieśli o jego uchylenie.
Postanowieniem z 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2070/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. L. oraz J. L. Powodem odrzucenia była okoliczność, iż środki prawne były niedopuszczalne, bowiem skarżący nie posiadali legitymacji do zaskarżenia postanowienia z 14 maja 2008 r.
Sąd I instancji podkreślił, iż orzeczenie z 14 maja 2008 r. dotyczyło zażalenia uprzednio wniesionego przez E. L. i odnosiło się do jej uprawnień, przy tym tylko jej było doręczone. Ponadto postanowieniami z 13 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi J. L. oraz J. L. wskazując, iż nie posiadają oni legitymacji do wniesienia skargi w sprawie.
Wobec powyższego orzeczenie z 14 maja 2008 r. może być zaskarżone jedynie przez E. L., jako osobę posiadającą legitymację do dokonania takiej czynności procesowej.
E. L., J. L. i J.L. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zażalenie jest środkiem odwoławczym służącym od wskazanych ustawowo postanowień incydentalnych, niekończących postępowania w sprawie, stosownie do treści art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a). Jak wynika z art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie zażalenia.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2008 r. odpowiada prawu. Sąd I instancji trafnie podniósł, iż na gruncie niniejszego postępowania J. L. oraz J. L. nie posiadają legitymacji do zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2008 r. Wskazać należy, że legitymacja do wniesienia środka zaskarżenia, czyli uprawnienie określonego podmiotu biorącego udział w postępowaniu sądowym do zaskarżenia wskazanych orzeczeń sądowych, stanowi jedną z przesłanek procesowych. Przy tym legitymacja, czyli posiadanie uprawnienia do wniesienia skargi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności samej skargi, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a.). Brak tej przesłanki prowadzi do odrzucenia środka zaskarżenia (legitimatio ad processum). Interes prawny wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.
Wskazać należy, iż zażalenie na postanowienie z 14 maja 2008 r. wniesione przez J. L. oraz J. L. jest niedopuszczalne, albowiem nie do nich skierowane było powyższe postanowienie Sądu I instancji. Adresatem zaskarżonego postanowienia była jedynie E. L. i wyłącznie ona mogła złożyć zażalenie w świetle art. 194 § 1 p.p.s.a., a zatem zażalenie wniesione przez J. L. oraz J. L. podlega odrzuceniu, jako niedopuszczane.
Ponadto, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, postanowieniami z 13 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi J. L. oraz J. L. wskazując, iż nie posiadają oni legitymacji do wniesienia skargi na decyzję z [...] września 2006 r. Należy zatem podzielić pogląd Sądu I instancji, że z uwagi na brak legitymacji do złożenia środka zaskarżenia przez J. L. oraz J. L. złożenie przez nich zażalenia na postanowienie z 14 maja 2008 r. było niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.