Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3215/16 po rozpoznaniu sprawy z wniosku Z. B., P. B. – wspólników P.P.H.U. P. s.c. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wyjaśnił, że w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., skarżący zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że natychmiastowe wykonanie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł doprowadzi spółkę do utraty płynności finansowej, co z kolei może spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności i zwolnienie pracowników. Wskazali, że pomimo osiągania znacznych przychodów, spółka funkcjonuje na niskiej marży i przy wysokich kosztach działalności. Do wniosku załączono wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres od stycznia do września 2016 r.
W ocenie Sądu I instancji argumentacja przedstawiona przez skarżących jest niewystarczająca dla wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiony przez skarżących wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres poprzedzający złożenie skarg wskazuje na łączną kwotę uzyskanego dochodu na poziomie ok. 25.000 zł, co istotnie niemal równa się orzeczonej przez organ karze. Jednakże wyciąg ten nie pozwala na bardziej szczegółową ocenę struktury kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością, co ma znaczenie w kontekście oceny dysponowania przez skarżących dostępnymi im środkami pieniężnymi.
Ponadto oświadczenie o braku wolnych środków finansowych nie zostało poparte żadnymi dokumentami, jak chociażby wyciągami z prowadzonych rachunków bankowych, co pozwalałoby to twierdzenie zweryfikować.
WSA podkreślił, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Samo przekonanie skarżących, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony.
Z. B., P. B. - wspólnicy P.P.H.U. P. s.c. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błąd w poczynionych ustaleniach faktycznych, z uwagi na przyjęcie, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie sytuacji finansowej prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa, a przede wszystkim nie spowoduje utraty płynności finansowej bądź zatorów płatniczych.
Do zażalenia skarżący dołączyli kserokopię wyciągu z umowy kredytowej z dnia [...] sierpnia 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej.
Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżących karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GZ 279/17). Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący uzasadnili w ten sposób, że natychmiastowe wykonanie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł doprowadzi spółkę do utraty płynności finansowej, co z kolei może spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności i zwolnienie pracowników. Wskazali, że pomimo osiągania znacznych przychodów, spółka funkcjonuje na niskiej marży i przy wysokich kosztach działalności. Na poparcie powyższych twierdzeń dołączyli wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres od stycznia do września 2016 r.
W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnili, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżących nie zostały bowiem poparte odpowiednimi dokumentami, które odzwierciedlałby sytuację ekonomiczną skarżących. Wprawdzie przedstawiony przez skarżących wyciąg z ksiąg rachunkowych za okres poprzedzający złożenie skarg wskazuje na łączną kwotę uzyskanego dochodu na poziomie ok. 25.000 zł, jednakże wyciąg ten nie pozwala na bardziej szczegółową ocenę struktury kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością, co ma znaczenie w kontekście oceny dysponowania przez skarżących dostępnymi im środkami pieniężnymi.
Okoliczności tej nie zmienia również dołączona do zażalenia kserokopia wyciągu z umowy kredytowej z dnia [...] sierpnia 2015 r., skoro została dołączona do akt sprawy na etapie wniesienia zażalenia do NSA. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w ramach przedmiotowego postępowania zażaleniowego ocenia zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia WSA, a wskazany powyżej dokument został dołączony do akt po wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji. W tym kontekście NSA zwraca jedynie uwagę, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.