Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną Miasta G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2929/14 oddalającego skargę Miasta G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa kwoty dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa.
Sąd I instancji wskazał, w wyniku wniesionego wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 31 marca 2015 r., że wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 kwietnia 2015 r. Skarga kasacyjna od tego wyroku została nadana przez stronę w dniu 29 maja 2015 r.
Przywołując treść art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, w stanie faktycznym sprawy, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem termin albowiem termin ten upływała z dniem 28 maja 2015 r.
Miasto G. zażaleniem zaskarżyło w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:
1 art. 72 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że osoba która odebrała korespondencję była upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego, w przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu, podniesiono naruszenie:
- 2. art. 77 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że korespondencja została skutecznie doręczona w sytuacji gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki data nie została własnoręcznie stwierdzona przez osobę dokonującą odbioru przesyłki.
Podnosząc te zarzuty żaląca się strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w W. do dalszego prowadzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 72 § 2 p.p.s.a., poprzez błędne, zdaniem autora zażalenia, uznanie przez Sąd I instancji, że osoba która dokonała odbioru pisma była upoważniona do dokonania tej czynności w imieniu pełnomocnika strony skarżącej. Powołany przepis określa, że w przypadku doręczenia dokonywanego w miejscu pracy, pismo można doręczyć osobie upoważnionej do odbioru pism. Nie określa on natomiast, w jakiej dokładnie formie upoważnienie to powinno zostać udzielone. Oznacza to, że udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności bądź zachowań osoby dokonującej odbioru korespondencji w miejscu pracy. W niniejszej sprawie domniemanie udzielenia W. R. upoważnienia do odbioru korespondencji sądowej skierowanej do pełnomocnika skarżącej strony można wyprowadzić z faktu, iż jej własnoręczny podpis umieszczony na zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje w miejscu przeznaczonym dla odbiorcy wraz z pieczęcią Spółki Cywilnej Adwokatów A. P. i M. W. w G..
Ponadto adnotacja z punktu 1 zwrotnego poświadczenia odbioru wskazuje, co również zostało opatrzone podpisem wymienionej wyżej osoby, że odbioru przesyłki dokonał upoważniony pracownik. Przyjąć wobec tego należy, że W. R. była upoważniona do odbioru korespondencji skierowanej do kancelarii, w której czynności zawodowe podejmuje pełnomocnik Miasta G., co najmniej w okresie obejmującym doręczenie korespondencji zawierającej odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 marca 2015 r. wraz z jego uzasadnieniem. Oceny tej nie zmienia przedstawione przez autora zażalenia stanowisko o braku upoważnienia osoby odbierającej pismo z uwagi na niedysponowanie przez nią odpowiednim ważny pełnomocnictwem, wystawionym przez adresata pisma, do odbioru pism w jego imieniu oraz pismo Poczty Polskiej S.A., w którym wskazano brak stwierdzonego złożenia pełnomocnictwa pocztowego do odbioru korespondencji.
Jak bowiem już wskazano, upoważnienie do odbioru pism doręczanych w miejscu pracy nie musi przybierać formy pisemnej, a wskazanie wyłącznie na brak pisemnego upoważnienia w formie ważnego pełnomocnictwa do odbioru pism skierowanych do kancelarii A. P. i M. W. nie wyłącza okoliczności udzielenia takiego upoważnienia w innej formie, pozwalające danej osobie na odbieranie korespondencji w miejscu pracy adresata.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 77 § 1 p.p.s.a., sprowadzający się w ocenie autora zażalenia do błędnego uznania skuteczności doręczenia w sytuacji "niestwierdzenia" przez osobę odbierającą własnoręcznie daty odbioru przesyłki. Przepis art. 77 § 1 p.p.s.a. stanowi, że odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że własnoręczny podpis ma potwierdzić fakt odbioru korespondencji jak również datę, w jakiej doręczenie zostało dokonane. Nie nakłada on obowiązku opatrzenia potwierdzenia odbioru własnoręcznym umieszczeniem daty. To bowiem podpis zgodny z wymogiem omawianego przepisu, a więc własnoręczny podpis osoby dobierającej ma potwierdzić nie tylko samo odebranie korespondencji ale również datę, w której ono nastąpiło. Opatrzenie potwierdzenia odbioru korespondencji datą w innej formie niż własnoręczne jej wpisanie nie czyni wadliwym doręczenia pod warunkiem potwierdzenia tak zamieszczonej daty własnoręcznym podpisem osoby odbierającej korespondencje.
Sporne w tej sprawie zwrotne poświadczenie odbioru odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, wskazuje w niewadliwy sposób na dzień, w którym ta korespondencja został doręczona do kancelarii pełnomocnika strony skarżącej. Zawiera ono, bowiem wraz z pieczęcią kancelarii adresata datę, w której dokonano odbioru (2015-04-28), a które to okoliczności jako zgodne ze stanem rzeczywisty potwierdzone zostały własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu adresata. Prawidłowość i data dokonanego doręczenia zostały potwierdzone również przez doręczyciela zgodnie z wymogiem określonym w art. 77 § 2 p.p.s.a.
Niezrozumiałym jest argumentacja zażalenia zawarta w jego uzasadnieniu, dotycząc uwierzytelniania daty datownikiem wskazującym na miesiąc w wersji literowej nie zaś liczbowej jak miało to miejsce uprzednio w przypadku korespondencji kierowanej do pełnomocnika strony skarżącej. Bez znaczenia jest w jaki sposób datownik jako urządzenie mechaniczne opisuje umieszczaną za jego pomocą datę, a więc czy miesiąc będzie określony w formie słownej czy liczbowej, w sytuacji gdy na podstawie graficznego umieszczenia określonej daty, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości możliwe jest ustalenie miesiąca jakiemu dana data ma odpowiadać bądź jaką ma określać.
Nie budzi wobec powyższego wątpliwości, stwierdzone przez Sąd I instancji, uchybienie przez skarżące Miasto G. terminu do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia bowiem treść zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki skierowanej do pełnomocnika strony skarżącej, zawierającej odpis wyroku wraz z jego uzasadnieniem, w szczególności uwidoczniona na nim data doręczenia tejże przesyłki. Bezsprzecznie, bowiem umieszczona tak z przodu jak i z tyłu zwrotnego poświadczenia odbioru, data doręczenia, wpisana zarówno przez odbiorcę upoważnionego do dokonywania takich czynności w imieniu adresata i doręczyciela wskazuje, że czynność ta miała miejsce 28 kwietnia 2015 r. Nadanie skargi kasacyjnej w dniu 29 maja 2015 r. oznaczało zatem, że wniesiona ona została z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a., wynoszącego trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.