Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w pkt 1) otworzył na nowo zamkniętą rozprawę, w pkt 2) przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prawne: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry, w pkt 3) zawiesił postępowanie w sprawie.
Przedmiotem skargi skierowanej do Sądu I instancji była decyzja w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Głównym zarzutem podniesionym w skardze było twierdzenie skarżącej, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą być powoływane przez organy administracji jako podstawa decyzji, gdyż projekt tej ustawy nie został notyfikowany w Komisji Europejskiej, mimo że zawierał przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), zwanej dalej dyrektywą nr 98/34.
Analizując poszczególne przepisy ww. ustawy Sąd powziął wątpliwość, czy niektóre z nich, w szczególności przepis zakazujący zmiany miejsca prowadzenia gry na automatach o niskich wygranych nie powinien zostać zaliczony do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE, czemu dał wyraz w uzasadnieniu. W związku z powyższym postanowił wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prawnym oraz zawiesić postępowanie w sprawie.
Zażaleniem Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. EU.C.10.83.47, dalej TFUE), poprzez wystąpienie z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz w konsekwencji o zawieszenie postępowania.
Uzasadniając zażalenie organ wskazał, że stosownie do art. 267 TFUE nie było podstaw do zadania pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości, bowiem stanowisko Trybunału w kwestii przedstawionej w pytaniu prawnym nie jest niezbędne do wydania wyroku. Wskazał m.in. orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych w Łodzi, Białymstoku, Rzeszowie, Lublinie, Olsztynie, Gorzowie Wielkopolskim i Wrocławiu, które nie miały podobnych wątpliwości i nie stwierdziły niezgodności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540) z prawem unijnym. Ponadto, zdaniem organu, Sąd I instancji nie wskazał jaki wpływ ma ewentualne orzeczenie Trybunału na rozstrzygnięcie sprawy, będącej przedmiotem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w postanowieniach z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11 oraz II GZ 14/11, w analogicznym stanie faktycznym i prawnym.
Wnoszący zażalenie kwestionuje legalność postanowienia Sądu I instancji tj. rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 i 3. Na wstępie należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu zawarto w istocie dwa rozstrzygnięcia, które mogłyby stanowić odrębne postanowienia. Pierwsze z nich zostało podjęte w przedmiocie przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości, drugie w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wnoszący zażalenie organ kwestionuje zatem zarówno zasadność wystąpienia przez Sąd I instancji z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości, jak i zawieszenie postępowania w sprawie.
Zgodnie z art. 194 § 1 zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Zarówno ten, jak i pozostałe przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dają podstawy do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości. Oznacza to, że na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje środek zaskarżenia. Z tego względu zażalenie w tym zakresie należało uznać za niedopuszczalne i odrzucić, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Odnośnie natomiast zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania należy wskazać, że zgodnie z art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z tym przepisem Sąd miał zatem obowiązek zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie i zażalenie w tym zakresie jest niezasadne.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie w zakresie dotyczącym postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania.