Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd pierwszej instancji) zarządzeniem z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5357/22, działając na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), pozostawił bez rozpoznania wniosek E.T. (dalej: skarżąca) z 28 października 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
WSA wskazał, że przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez skarżącą – pomimo wezwania – braków wniosku z 28 października 2022 r., to jest niewskazanie numeru PESEL.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie. Podniosła w nim, że nie otrzymała żadnego pisma z sądu w tej sprawie, a więc również wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Uzupełniając brak formalny podała numer PESEL i jednocześnie ponownie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję BFG.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Pismem z 28 października 2022 r. skarżąca wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję BFG z 29 września 2022 r., jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do jej złożenia. Zarządzeniem z 13 lutego 2024 r. sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych wniosku przez wskazanie numeru PESEL, pod rygorem pozostawienia wniosku z 28 października 2022 r. bez rozpoznania.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wezwanie sądu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 28 października 2022 r. nie zostało wykonane w zakreślonym przez sąd terminie.
Adnotacje dokonane przez Urząd Pocztowy na znajdującej się w aktach sądowych kopercie potwierdzają, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego była po raz pierwszy awizowana 29 lutego 2024 r., powtórnie 8 marca 2024 r. i z powodu niepodjęcia jej w terminie zwrócona do nadawcy, tj. WSA w Warszawie w dniu 18 marca 2024 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel odnotował, że mieszkanie zastał zamknięte, dlatego pozostawił awizo w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powyższe ustalenia potwierdza pismo Poczty Polskiej z 10 kwietnia 2024 r., będące odpowiedzią na wszczęte przez WSA w Warszawie (nadawcę), zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, postępowanie reklamacyjne. Operator pocztowy stwierdza w nim, że przesyłka [...] została wydana do doręczenia 29 lutego 2024 r. i tego samego dnia przesyłka ta została rozliczona jako awizowana.
Dnia 8 marca 2024 r. przesyłkę ponownie awizowano, a 18 marca 2023 r. przesyłkę zwrócono do nadawcy jako nieodebraną z placówki pocztowej. W dniu 26 marca 2024 r. zwracaną przesyłkę doręczono nadawcy.
Zgodnie z treścią art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 art. 73 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Skarżąca była informowana o korespondencji z sądu, co potwierdza dwukrotna awizacja przesyłki. Pomimo powyższego przesyłka nie została podjęta w terminie. W świetle przywołanych przepisów należało zatem uznać, że wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku zostało skarżącej skutecznie doręczone pod względem prawnym 22 marca 2024 r.
Ponieważ we wniosku z 28 października 2022 r. skarżąca nie wskazała numeru PESEL prawidłowo sąd pierwszej instancji wezwał do uzupełnienia tego braku. Skarżąca nie wykonała w terminie wezwania do uzupełnienia braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu nie mógł otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, a strona braków tych nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, sąd prawidłowo, stosownie do art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.
Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu kwestii braku awizo i niedoręczenia przesyłki wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy twierdzenia te (w żaden sposób nieuzasadnione) nie mogły prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.