Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SPP/Wa 59/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił S. Spółce z o.o. w W. (dalej jako: "skarżąca spółka") przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 28 grudnia 2023 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległej opłaty eksploatacyjnej.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez skarżącą spółkę po upływie ustawowego terminu trzydziestu dni, o którym mowa w art. 53 p.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę, że z akt sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 766/24 wynika, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącej spółce w dniu 8 stycznia 2024 r., więc ostatni dzień terminu do skutecznego wniesienia skargi upływał w dniu 7 lutego 2024 r. Skarżąca spółka, co podkreślił Sąd, skargę wniosła w dniu 8 lutego 2024 r. Sąd wyjaśnił, że skoro skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu, to w sprawie niewątpliwie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, co obliguje sąd do odmowy przyznania prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. II GZ 293/23).
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi lub wniosku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że o oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Tym samym chodzi o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 766/24, uznał, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. i z tego powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji był zatem uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną, a to z kolei uzasadniało odmówienie prawa pomocy (art. 247 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.