Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1531/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił F. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Sąd I instancji uznał, że analiza wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i nadesłanych akt sprawy nie potwierdziła, aby w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej – "p.p.s.a"). Sąd I instancji wskazał, że brak należytego uzasadnienia wniosku w kontekście wystąpienia ustawowo określonych przesłanek uniemożliwił Sądowi weryfikację, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może w przypadku skarżącego spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie podjął próby wykazania w jaki sposób zatrzymanie prawa jazdy z powodu niepoddania się badaniom lekarskim może spowodować zaistnienie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.
Sąd I instancji takich okoliczności nie stwierdził dokonując również z urzędu weryfikacji akt sprawy, w tym akt administracyjnych. Ponadto, Sąd I instancji uznał, że potencjalna prawa wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być przedmiotem oceny Sądu przy rozpatrzeniu wniosku o wydanie postanowienia zabezpieczającego, gdyż stanowiłoby to dokonanie oceny legalności decyzji w składzie sądu i na posiedzeniu nieprzewidzianym w art. 10 w zw. z art. 16 § 1 i 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę przez WSA w Rzeszowie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Rzeszowie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 2 pkt 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 11 lipca 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Mieleckiego z dnia 7 czerwca 2023 r. w całości, a co stało się podstawą do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący – po wyrażeniu obszernego stanowiska o wadliwości zaskarżonej decyzji - wskazał, że "(...) skoro zatem ocena dokonana przez organy obu instancji była przedwczesna, to tym bardziej istnieje podstawa ku temu, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji (...)".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca musi w sposób wyczerpujący wskazać konkretne relacje zachodzące między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a możliwością wystąpienia zagrożeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący tego nie zrobił, gdyż nie uzasadnił wniosku.
Podnoszone dopiero przez skarżącego w zażaleniu okoliczności sprowadzają się do twierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia - w ocenie skarżącego – jej wadliwość. Stanowisko takie nie jest prawidłowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że zarzucana wadliwość decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, gdyż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jego wykonania sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 9 czerwca 2011 r., sygn. II GZ 306/11, 21 grudnia 2011 r., sygn. II FZ 749/11, 11 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 2895/12). Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zatem stanowisko strony nie może odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie może oceniać wpływu potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji w postępowaniu pobocznym, tj. dotyczącym wstrzymania jej wykonania, a zatem nie można tej – nadal potencjalnej – okoliczności uwzględniać oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw aby zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać za nieprawidłowe.
Wyjaśnienia wymaga również, że nieuwzględnienie żądania strony o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności nie uniemożliwia złożenia ponownie takiego wniosku i udzielenia ochrony tymczasowej, o ile zaktualizują się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. do wykazania których zobowiązany jest wnioskodawca.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.