Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 830/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, a także zarządził o zwrocie wpisu od skargi.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnym zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego [...] września 2021 r. Termin do wykonania wezwania upłynął z dniem [...] października 2021 r. Uzupełnienie braku w dniu [...] października należało uznać za dokonane po terminie, a skarżący nie złożył wniosku o jego przywrócenie. Wobec powyższego skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskazując, że nie uchybił terminowi do złożenia pełnomocnictwa. Wskazał, że złożone pierwotnie pełnomocnictwo, choć nie zostało prawidłowo sprecyzowane, powinno być odczytywane zgodnie z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego, gdzie przy interpretowaniu oświadczeń woli (do jakich należy pełnomocnictwo), należy szukać intencji stron, a nie trzymać się ściśle literalnego brzmienia. Ponadto wskazano, że w księdze przychodzącej korespondencji widnieje informacja, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków została odebrana [...] września 2021 r., a nie jak wskazuje Sąd [...] września 2021 r., zatem 7 dniowy termin upływał w dniu [...] października 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z nim, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Nie ulega wątpliwości, że załączone do skargi pełnomocnictwo nie spełniało wymogów i zasadnie Sąd I instancji wezwał skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Zaś wywody pełnomocnika co do art. 65 k.c. i oceny woli stron co do treści pełnomocnictwa są chybione. Zgodnie z art. 65 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Jednakże, jeżeli chodzi o oświadczenia woli ujęte w formie pisemnej, czyli wyrażone w dokumencie, to sens tych oświadczeń ustala się przyjmując za podstawę wykładni przede wszystkim tekst dokumentu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że z treści dołączonego do skargi pełnomocnictwa nie wynika, że zawiera ono umocowanie do reprezentacji strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym (lub wojewódzkimi sądami administracyjnymi). Tymczasem, pełnomocnictwo musi zawierać takie upoważnienie. Stosownie bowiem do art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W tej sprawie pełnomocnik strony skarżącej składając skargę do Sądu I instancji nie dołączył do niej właściwego umocowania do działania w imieniu skarżącego, a wezwania Sądu I instancji do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie nie wykonał w terminie.
Nie powinno też budzić wątpliwości, że uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa o właściwej treści nastąpiło z upływem zakreślonego – siedmiodniowego terminu. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia doręczenia przesyłki poleconej zawierającej wezwanie od uzupełnienia braków formalnych skargi wynika, że pismo to zostało doręczone [...] września 2021 r. Podkreślić należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi.
Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Domniemania prawdziwości doręczenia nie można obalić księgą korespondencji przychodzącej w kancelarii pełnomocnika. Podstawowym przeciwdowodem mogłaby być ewentualnie reklamacja usługi doręczenia przesyłki, uzyskana od operatora pocztowego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.