Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 92/16 odrzucił skargę [...] na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podwyższonej opłaty za wydobywanie kopaliny bez koncesji.
W uzasadnieniu WSA w Gliwicach podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 25 stycznia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 2 lutego 2016 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 9 lutego 2016 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 lutego 2016 r. (zatem już po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego) zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Odrzucając skargę WSA w Gliwicach stwierdził, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 2 lutego 2016 r. (k. 12 akt sądowych). Wobec powyższego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 9 lutego 2016 r. (wtorek). W tak zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi wobec czego w oparciu o art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd I instancji orzekł o jej odrzuceniu.
Sąd I instancji wskazał, że złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł skutecznie zniweczyć konsekwencji płynących z faktu nieuiszczenia wpisu w terminie. Złożenie takiego wniosku po upływie terminu do uiszczenia wpisu jest z punktu widzenia wymogu opłacenia skargi bezskuteczne. Wniosek taki nie może bowiem przerwać biegu terminu, który już upłynął.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że Sąd I instancji błędnie ustalił, że jego wniosek został złożony w dniu 10 marca (powinno być lutego) 2016 r., gdy w rzeczywistości nastąpiło to w dniu 9 marca 2016 r. (powinno być lutego).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2016 r. odpowiada prawu, a skarżący w zażaleniu nie przedstawił racji, które uzasadniałby zmianę lub uchylenie tego postanowienia.
W rozpoznanej sprawie niesporne są okoliczności stanu faktycznego, że w dniu 2 lutego 2016 r. nastąpiło doręczenie skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2016 r., wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia (k. 12 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 9 lutego 2016 r. (wtorek). W tak zakreślonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi wobec czego w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji orzekł o jej odrzuceniu.
W zażaleniu skarżący wskazuje, że w dniu 9 lutego 2016 r., nadał wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Jednakże powyższego w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Przy tym trafnie wywiódł Sąd I instancji, że po wezwaniu strony do uiszczenia wpisu od złożonego pisma, przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia tej opłaty, jest uzależnione od tego, czy strona złoży wniosek w tym przedmiocie w terminie otwartym do uiszczenia tego wpisu. Złożenie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie ww. terminu, nawet jeżeli wniosek ten zostanie rozpoznany zgodnie z żądaniem strony, nie ma żadnego wpływu na obowiązek uiszczania przez nią opłat, do których została wezwana na mocy prawomocnych zarządzeń w tym przedmiocie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 213/12). W takim stanie rzeczy złożony przez skarżącego w dniu 10 lutego 2016 r., wniosek nie mógł skutecznie zniweczyć konsekwencji płynących z faktu nieuiszczenia wpisu w terminie.
Złożenie wniosku o prawo pomocy po upływie terminu do uiszczenia wpisu jest z punktu widzenia wymogu opłacenia skargi bezskuteczne. Wniosek taki nie może bowiem przerwać biegu terminu, który już upłynął
Uwzględniając okoliczności faktyczne i procesowe sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.