Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 110/11, pozostawił wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości.
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Pismem z [...] sierpnia 2012 r. M. K. wniósł o zwolnienie go z opłaty 100 zł od wniesionego uprzednio zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 110/11, odrzucającego zażalenie M. K. na postanowienie Sądu z 25 kwietnia 2012 r., odrzucającego skargę kasacyjną M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 27 stycznia 2012 r. odrzucającego skargę M. K. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] listopada 2009 r., w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010.
Zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2012 r. skarżący został wezwany do wypełnienia przesłanego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2012 r. Zarządzenie nie zostało wykonane, w związku z czym referendarz sądowy, zarządzeniem z 14 września 2012 r., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2012 r. W dniu 28 września 2012 r. M. K. wniósł sprzeciw, załączając wypełniony formularz PPF oraz wyjaśniając dodatkowo, że nie przesłał go w wymaganym terminie z uwagi na problemy zdrowotne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., postanowieniem z dnia 29 października 2012 r., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdzając, że M. K. nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie mu prawa pomocy, gdyż we wskazanym przez Sąd terminie w wezwaniu z dnia 17 sierpnia 2012 r. nie przedstawił wypełnionego formularza PPF. Dokument ten złożył dopiero wraz ze sprzeciwem od zarządzenia referendarza sądowego, tj. w dniu 28 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro skarżący nie wykonał wezwania Sądu, tj. nie przedłożył w terminie wypełnionego formularza PPF, to wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
M. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący złożył wypełniony formularz PPF, dlatego bezzasadnym było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo doręczenia mu urzędowego formularza PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania powyższej czynności, nie nadesłał tego dokumentu. Wezwanie doręczono M. K. w dniu 23 sierpnia 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (k. 170 akt sądowych), zatem termin do złożenia wypełnionego formularza upłynął w dniu 30 sierpnia 2012 r. Dokument ten nadesłano w dniu 28 września 2012 r. jako załącznik do sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 września 2012 r. o pozostawieniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że nie mógł w wyznaczonym przez Sąd terminie złożyć wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż przebywał na leczeniu szpitalnym. Nie złożył jednakże wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, ani też nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie tego faktu.
W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji, wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania. Zauważyć ponadto należy, że skarżący w toku postępowania nie podważał prawidłowości doręczenia wezwania do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF, ani nie kwestionował okoliczności uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie skarżącego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.