Uzasadnienie
Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania "C." S.A. z siedzibą w W., prowadzącej hurtownię farmaceutyczną, dostosowania w terminie do dnia 20 października 2012 r. prowadzonej działalności do wymagań określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz. U. Nr 144, poz. 1216) w zakresie wskazanym w decyzji z dnia [...] września 2012 r.
W dniu 29 listopada 2012 r. Spółka złożyła skargę na tę decyzję, uiszczając wpis sądowy w kwocie 3000 złotych. Organ w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uwzględnił skargę, wydając w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzję, którą uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2674/12 umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i orzekł o przyznaniu stronie od organu kwoty 3257,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego została wyeliminowana z obrotu prawnego, wobec tego odpadła przyczyna wniesienia skargi do sądu i w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Od powyższego postanowienia w zakresie zwrotu kosztów postępowania Główny Inspektor Farmaceutyczny złożył zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części przewyższającej kwotę 457 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione i podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z treścią art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. W art. 201 § 1 p.p.s.a. nie określono rodzaju kosztów, jednakże zamieszczenie tej regulacji w rozdziale zatytułowanym: "Zwrot kosztów postępowania między stronami" przemawia za przyjęciem, że cytowany przepis dotyczy tak jak art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania o których mowa w art. 205 p.p.s.a. a nie tylko kosztów sądowych, określonych w art. 211 p.p.s.a.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 3257,00 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 3000 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Należy przyjąć, że wpis w wysokości 3000 zł został uiszczony przez skarżąca, na podstawie § 2 ust. 2 pkt 20 cyt. rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis należny w sprawach skarg dotyczących zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.
W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego wydaną w przedmiocie dostosowania prowadzonej działalności do wymagań określonych w ustawie – Prawo farmaceutyczne oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej dotyczy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi reguluje ustawa – Prawo farmaceutyczne. Zgodnie z art. 38 ust. 1 Prawa farmaceutycznego podejmowanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania produktu leczniczego wymaga uzyskania zezwolenia na wytwarzanie. Organem właściwym do wydania, odmowy wydania i cofnięcia, a także zmiany zezwolenia na wytwarzanie jest Główny Inspektor Farmaceutyczny (art. 38 ust. 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne).
Z kolei, stosownie do art. 74 ust. 1 Prawa farmaceutycznego podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skargi dotyczące wymienionych zezwoleń podlegają opłacie, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 20 cyt. rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r.
W rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy jednak zezwolenia na produkcję i obrót hurtowy środkami farmaceutycznymi, lecz dostosowania prowadzonej działalności do wymagań określonych w Prawie farmaceutycznym oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Z powyższego wprost wynika, że decyzja, o której mowa w przytoczonym przepisie, nie jest decyzją zezwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionym w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało uiścić wpis w wysokości 200 zł ustalony jednak na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., a nie jak twierdzi skarżąca z mocy § 2 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia.
W związku z tym zasądzenie zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis pobrany w nienależnej wysokości było nieuzasadnione. Skoro skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 3.000 zł Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., będzie zobowiązany na podstawie art. 225 p.p.s.a. do wydania zarządzenia o zwrocie różnicy kwoty pobranej z kwotą należną.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.