Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 marca 2016 r., I SA/Po 282/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił J. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Samo stwierdzenie strony, bez poparcia go konkretnymi dowodami nie jest bowiem wystarczające do otrzymania ochrony tymczasowej. Skarżący wprawdzie załączył informacje o zaległościach podatkowych, podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za listopad 2015 r. oraz dokumenty potwierdzające zadłużenia wobec ZUS i Urzędu Skarbowego w P., wezwania do zapłaty, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.
Zdaniem WSA przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wręcz przeciwnie, skarżący wykazał znaczny wzrost uzyskiwanych dochodów na przełomie lat 2013-2015. Z analizy załączonego do wniosku podsumowania księgi za miesiąc listopad 2015 r., wynika ponadto, iż od początku roku 2015 wartość sprzedaży towarów i usług, kształtowała się na poziomie 196.493,54 zł. Z kwoty tej skarżący poniósł wydatki związane z zakupem towarów i materiałów na łączna kwotę 100.025,33 zł oraz poniósł pozostałe wydatki (w tym wynagrodzenia) w kwocie 40.778,57 zł.
WSA uznał, że na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić na ustalenie, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Sąd nie mógł zatem uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P., a także o zasądzenie kosztów postępowania procesowego.
Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdził ponadto, że za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawia również brak możliwości stosowania art. 14 i 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.; dalej u.g.h.), ponieważ nie były one notyfikowane Komisji Europejskiej, a stanowią przepisy techniczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13).
Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały w nim uprawdopodobnione okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Jak słusznie bowiem stwierdził WSA, skarżący nie wykazał, jaka jest jego realna sytuacja finansowa, a w konsekwencji, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedłożył bowiem na etapie składania zażalenia żadnych dokumentów świadczących o zasadności zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a Niewystarczające są do dokonania tej oceny złożone wraz z wnioskiem podsumowanie księgi dochodów i rozchodów oraz lista wynagrodzeń pracowników.
Ponadto, z dokumentów tychego wynika, że wartość sprzedaży towarów i usług w 2015 r. wynosiła 196.493,54 zł. Kwota ta w porównaniu z karą pieniężną (24.000 zł), wobec braku innych dokumentów obrazujących sytuację majątkową skarżącego, świadczy, zdaniem NSA, o tym, że nie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej.
Naczelny Sad Administracyjny stwierdza również, że nie mogły odnieść oczekiwanego skutku argumenty skarżącego dotyczące zasadności skargi, tj. braku możliwości stosowania art. 14 i 6 u.g.h. Kwestia ta pozostaje bowiem poza zakresem rozpoznania sprawy na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.