Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1693/05 odrzucił wniosek A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 24 grudnia 2004 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek.
W uzasadnieniu Sąd podał, że postanowienie z dnia 18 listopada 2005 r. o odrzuceniu skargi na wymienioną decyzję, z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 grudnia 2005 r. Od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro pełnomocnik skarżącego złożył wspomniany wniosek w dniu 3 stycznia 2006 r., to doszło do naruszenia terminu określonego w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., co uzasadniało jego odrzucenie na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Stwierdzając prawidłowość doręczenia postanowienia z dnia 18 listopada 2005 r. Sąd uznał, że dokonano go pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego do rąk dorosłego domownika – żony pełnomocnika skarżącego. WSA podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 37/05 (ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 117), że radcy prawnemu wykonującemu zawód w ramach kancelarii radcy prawnego należy doręczać pisma sądowe jak osobie fizycznej z możliwością wykorzystania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 72 p.p.s.a., zwłaszcza wówczas, gdy siedziba kancelarii znajduje się w mieszkaniu radcy prawnego.
A. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zakwestionował ustalenia Sądu dotyczące terminu doręczenia postanowienia z dnia 18 listopada 2005 r. podkreślając, że dokonanie skutecznego doręczenia w trybie określonym w art. 72 p.p.s.a. wymaga, by osoba odbierająca korespondencję za adresata oświadczyła i wyraziła wolę podjęcia się oddania pisma adresatowi. Tymczasem żona pełnomocnika skarżącego podpisała dowód przyjęcia korespondencji przypadkowo i w żadnym razie nie podjęła się oddania pisma adresatowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego z dnia 3 stycznia 2006 r. dotyczył przywrócenia terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 8 sierpnia 2005 r. Wskazaną we wniosku przyczyną uchybienia terminu było podanie skarżącemu przez jego ówczesnego pełnomocnika nieprawidłowej daty doręczenia zaskarżonej decyzji (12 lipca 2005 r. zamiast 7 lipca 2005 r.).
Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., liczony jest od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od chwili gdy strona dowiedziała się o przekroczeniu terminu. Wymieniony termin jest ustawowym terminem procesowym, który podlega również przywróceniu na zasadach ogólnych (por. B. Dauter [w] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 217). W wypadku, tak jak w sprawie niniejszej, gdy strona powzięła wiadomość o naruszeniu terminu do wniesienia skargi już po ustaniu przyczyny uchybienia i upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., nie było przeszkód prawnych, by złożyła wniosek o przywrócenie tego terminu.
Skarżący nie domagał się jednak przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy ostatni z wymienionych wniosków należało uznać za spóźniony, gdyż został złożony po znacznym upływie czasu od chwili ustania wskazywanej przyczyny uchybienia.
Na marginesie zauważyć należy, że nawet przy przyjętym przez WSA założeniu, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął bieg z datą doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia z dnia 18 listopada 2005 r. to wniosek również był spóźniony. Należy bowiem zaznaczyć, że pismo sądowe zawierające odpis postanowienia z dnia 18 listopada 2005 r. zostało, stosownie do art. 73 p.p.s.a., złożone w placówce pocztowej w dniu 9 grudnia 2005 r. Z adnotacji na dowodzie doręczenia (k-15) wynika, że tego samego dnia zostało ono wydane osobie uprawnionej do odbioru przesyłki (żonie pełnomocnika skarżącego).
W związku z tym, skoro żona pełnomocnika skarżącego po otrzymaniu zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym odebrała ją w tym urzędzie, to ustalenie, że doręczenie nastąpiło tego dnia (to jest 9 grudnia 2005 r., a nie jak omyłkowo wskazał WSA 5 grudnia 2005 r.), było w pełni uzasadnione, a formułowanie tezy o przypadkowości tej czynności chybione.
Przy przyjęciu, że doręczenie postanowienia z dnia 18 listopada 2005 r. miało miejsce w dniu 9 grudnia 2005 r. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął dnia 16 grudnia 2005 r., a więc dokonanie tej czynności w dniu 3 stycznia 2006 r. było nieskuteczne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.