Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 1141/15, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. odmówił J. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. (dalej: Dyrektor) z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji J. K. wyjaśnił, że przepis art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej: u.g.h. na skutek wniosku złożonego przez Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO) będzie ponownie badany przez Trybunał Konstytucyjny pod kątem jego zgodności z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego przepis ten może zostać uznany za niezgodny z Konstytucją RP, więc egzekwowanie kary pieniężnej nałożonej decyzją (12 000 zł) byłoby niezasadne, natomiast przymusowe wykonanie decyzji, w przypadku gdyby przepis art. 89 u.g.h. został uchylony, będzie podstawą do złożenia powództwa o odszkodowanie wobec Skarbu Państwa.
Oceniając wniosek Sąd stwierdził, że skarżący nie przytoczył w nim jakichkolwiek okoliczności mogących wskazywać, że w sprawie w rzeczywistości zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. Jak uznał Sąd, argumentacja odnosząca się do złożonego przez RPO wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 89 u.g.h. nie może stanowić skutecznej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ samodzielną przesłanką wstrzymania decyzji nie jest fakt wystąpienia z pytaniem prawnym do TK. Ponadto argumentacja ta nie jest usprawiedliwiona w kontekście wyroku z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 4/14 (publik. Z.U. 2015/3A/30), w którym Trybunał orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest zgodny z Konstytucją.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skoro skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądanie, a okoliczności te nie wynikają z analizy całokształtu akt sprawy, to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) J. K. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 4 sierpnia 2015 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 89 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE z dnia 21 lipca 1998 r. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 13, t. 20, s. 337) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis będący podstawą wydania decyzji wyraża w swojej treści normę sankcjonowaną za naruszenie zakazu, którego nie można egzekwować. Skarżący uznał, że nie mógł naruszyć normy prawnej zawartej w treści art. 14 u.g.h., bowiem jest to przepis bezskuteczny, więc nie można wobec niego stosować sankcji przewidzianej w art. 89 u.g.h.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
W ocenie NSA Sąd I instancji trafnie odmówił J. K. udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Wskazać należy, że sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. o sygn. akt FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. o sygn. akt FZ 267/04 publik. CBOSA.). Obowiązkiem Sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego, co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04 oraz z dnia 9 lipca 2004 r. o sygn. akt FZ 163/04, publik. CBOSA).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie odnosić się powinno do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji.
Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to na skutek zachowań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej, nie jest uzasadnione.
NSA zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji nie jest wystarczające dla wykazania przesłanek, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację strony skarżącej (tak NSA w postanowieniu z dnia 28 września 2010 r. o sygn. akt II GSK 1065/10, publik. CBOSA).
Zdaniem NSA okoliczność uiszczenia kary pieniężnej nie stanowi sama w sobie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Jak trafnie podkreśla się w judykaturze sądów administracyjnych, każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego i nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienia NSA z dnia: 12 grudnia 2006 r. o sygn. akt I GZ 268/06; 3 lutego 2015 r. o sygn. akt II GZ 23/15; 28 maja 2015 r. o sygn. akt II FZ 445/15; 24 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 287/15; publik. CBOSA).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie żadnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez niego okoliczności nie zostały w żadnej mierze uprawdopodobnione. W uzasadnieniu wniosku oraz w zażaleniu ograniczył się jedynie do gołosłownych twierdzeń. W szczególności skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. W związku z powyższym nie sposób określić, czy wykonanie decyzji miałoby taki wpływ na sytuację majątkową i finansową skarżącego, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zostałyby spełnione.
Argumentacja przedstawiona przez skarżącego we wniosku oraz oceniona przez Sąd, jak również zaprezentowana w zażaleniu wniesionym do NSA sprowadza się do merytorycznego kwestionowania zaskarżonej decyzji i zostanie zbadana przez Sąd rozpoznający skargę, jednak nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.