Uzasadnienie
Zarządzeniem z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 48/13 referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. pozostawił bez rozpoznania wniosek D. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 5 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny.
W uzasadnieniu wskazano, że D. M. złożył na piśmie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPF w związku z czym, skarżący został wezwany zarządzeniem referendarza sądowego z 9 maja 2013 r. do wypełnienia formularza PPF i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 17 maja 2013 r. Termin do złożenia wymaganego dokumentu upłynął 24 maja 2013 r.
Skarżący pismem z 3 lipca 2013 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z 16 lipca 2013 r. pozostawił wniosek D. M. bez rozpoznania. Sąd stwierdził, że w pomimo wezwania skarżącego do nadesłania uzupełnionego formularza PPF oraz pouczenia go o skutkach niezastosowania się do wezwania, skarżący nie uzupełnił braku w wyznaczonym przez referendarza sądowego terminie. Taka sytuacja spowodowała pozostawienie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.)). Sąd podkreślił, że termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku ma charakter ustawowy w związku z czym, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.
D. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Do pisma procesowego skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu o, jakim mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a. jest brakiem formalnym w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a i podlega usunięciu poprzez wezwanie strony do złożenia wniosku na tym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się w myśl art. 257 p.p.s.a. bez rozpoznania
W sprawie objętej zażaleniem wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu PPF. W związku z tym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu. Skarżący pomimo doręczenia mu wezwania do złożenia wypełnionego formularza (17 maja 2013 r.) nie wypełnił tego obowiązku i nie przedłożył wymaganego dokumentu w wyznaczonym 7 - dniowym terminie. Zatem świetle art. 257 p.p.s.a. zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w tej kwestii w postanowieniu NSA z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FZ 68/13 stanowiący, że w sytuacji gdy wnioskodawca, który został wezwany do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie reaguje na wezwanie wynikające z art. 252 § 2 p.p.s.a. w ten sposób, że nie przedkłada sądowi wymaganego dokumentu, to winien się liczyć z tym, że sąd nie będzie miał podstaw do uznania jego oświadczeń przedstawionych we wniosku za uprawdopodobnione a tym samym nie będzie mógł przeprowadzić oceny jego sytuacji majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny ponadto stwierdza, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia co oznacza, że ponowne jego wniesienie nie musi być uzasadnione wystąpieniem nowych okoliczności przemawiających za jego przyznaniem. W rozpoznawanej sprawie skarżący dołączył do zażalenia kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wniosek ten będzie zatem podlegał rozpoznaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.