Uzasadnienie
T. S. Spółka z o.o. w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Zarządzeniem z 4 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w G. wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub odpisu pełnomocnictwa umożliwiającego stwierdzenie, od kogo pochodzi widniejący na pełnomocnictwie podpis, gdyż na złożonym odpisie pełnomocnictwa widnieje nieczytelny podpis i brak jest czytelnej pieczęci identyfikującej autora podpisu – reprezentującego mocodawcę.
W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała odpis pełnomocnictwa, z treści którego wynika, że r. pr. D. S. został ustanowiony do reprezentowania Spółki w sprawie wnoszenia oraz popierania skarg na postanowienia oraz decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Stwierdził, że skarga spółki dotyczy decyzji Dyrektora Izby Celnej w G., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S.. W związku z powyższym uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, gdyż nie przedłożono odpowiedniego dokumentu, na mocy którego ustanowiony w sprawie pełnomocnik mógł reprezentować przez Sądem mocodawcę w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G..
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. w drodze przyjęcia przez Sąd, że nie został uzupełniony brak formalny skargi poprzez nieprzedłożenie dokumentu, na mocy którego ustanowiony w sprawie pełnomocnik mógł reprezentować mocodawcę przed WSA w G., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało bezzasadnym odrzuceniem skargi.
Skarżąca nie podziela poglądu zaprezentowanego przez WSA, że koniecznym było wystosowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych, jednak podkreśliła, że omyłka pisarska, do której doszło w przedłożonym na wezwanie pełnomocnictwie nie miała istotnej wagi, ponieważ wynikało z niego umocowanie do reprezentowania strony.
Zdaniem spółki nie było podstaw do wezwania jej do uzupełnienia braków formalnych skargi, a nawet jeśli wg Sądu było to konieczne, wezwanie to zostało wypełnione w terminie, a oczywista omyłka pisarska, do której doszło w przedłożonym po raz drugi pełnomocnictwie nie ma aż takiej wagi, aby w konsekwencji doprowadzić do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione, więc zaskarżone postanowienie należało uchylić.
Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Jeżeli zaś skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Okolicznością sporną na gruncie rozpoznawanej sprawy jest, czy pełnomocnik skarżącej uzupełnił brak formalny skargi, w postaci niewykazania w odpowiedni sposób umocowania do złożenia skargi, w sytuacji gdy w złożonym na wezwanie Sądu pełnomocnictwie błędnie wskazano organ, którego działania są przedmiotem skargi.
Zdaniem NSA Sąd I instancji błędnie uznał, że strona nie uzupełniła na wezwanie braków formalnych, tj. nie przedłożyła pełnomocnictwa do działania r.pr. D. S..
W ocenie NSA po skonfrontowaniu dołączonego ze skargą pełnomocnictwa (potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez r.pr. D. S.) z pełnomocnictwem złożonym w wyniku wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi należało stwierdzić, że r.pr. D. S. jest prawidłowo umocowany do reprezentowania spółki w niniejszej sprawie. Z obu tych dokumentów wynika bowiem upoważnienie go do działania w imieniu skarżącej przed WSA w G., a jedyną różnicę między nimi stanowi wskazanie organu, działania którego zaskarżone są przed tym Sądem (Dyrektor Izby Celnej w G. i w W.). NSA uznał, że podanie w drugim złożonym pełnomocnictwie jako organu wydającego decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. stanowi oczywistą omyłkę. Tezę tę potwierdza okoliczność, że prawidłowo wskazano Sąd właściwy do rozpoznania sprawy, a niemożliwe było na gruncie niniejszej sprawy, żeby skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej W. rozpoznawał WSA w G..
W tych okolicznościach sprawy NSA uznał, że złożone w wyniku wezwania Sadu pełnomocnictwo należało tak zinterpretować (w związku z pierwotnie złożonym dokumentem, uwierzytelnionym przez pełnomocnika), że r.pr. D. S. upoważniony jest do reprezentowania T. S. Sp. z o.o. w W. do reprezentowania przed WSA w G. w sprawach skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej w G..
Tak rozumiane pełnomocnictwo nie mogło więc stanowić podstawy do odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.