Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 206/15, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił K. Sp. z o.o. w J. G. (dalej jako Spółka) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej (12 000 zł) z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśliła, stanowiące podstawę prawną decyzji przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być stosowane, ponieważ nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej, natomiast na obecną chwilę wszczynane są w stosunku do Spółki kolejne postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych, a łączna kwota kar grożących z tego tytułu może realnie zagrozić jej sytuacji finansowej, która nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie aktywności gospodarczej. Spółka stwierdziła, że wyegzekwowanie kary nałożonej decyzją może przyczynić się do takiego uszczerbku majątkowego, który nie będzie mógł zostać usunięty przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Odmawiając zasadności żądaniu Spółki Sąd stwierdził, że przekonanie Spółki o wadliwości decyzji nie jest okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania, ponieważ decyzja zostanie skontrolowana pod kątem legalności w postępowaniu zainicjowanym skargą, natomiast pozostałe twierdzenia zgłoszone we wniosku, przede wszystkim odnośnie aktualnej sytuacji majątkowej Spółki i jej wpływu na wykonanie decyzji, niepotwierdzone żadnym dowodem, Sąd ocenił jako nieuprawdopodobnione w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego oddalił wniosek.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako NSA) Spółka domagała się zmiany postanowienia Sądu z dnia 12 maja 2015 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Składająca zażalenie argumentowała, że wprawdzie na dzień 31 grudnia 2014 r. wypracowała zysk netto w wysokości 773 007,98 zł, jednak w porównaniu z wysokimi kosztami działalności operacyjnej (łącznie przeszło 20 mln zł) nie stanowi on o znacznej rentowności przedsiębiorstwa. Wskazała również, że wobec niej toczy się wiele postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, a suma kar w tych postępowaniach zamyka się kwotą około 300 000 zł. Kwota ta stanowi połowę rocznego zysku i daje obraz szkody, która grozi Spółce, i której rozmiar doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Zdaniem wnoszącej zażalenie biorąc pod uwagę wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa i obecne zobowiązania (ponad 5,5 mln zł) wyegzekwowanie kar pieniężnych unieruchomi jej dalszą egzystencję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie NSA Sąd I instancji zasadnie odmówił wnioskującej Spółce udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż Spółka nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia w jej przypadku znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy przypomnieć, że sąd kasacyjny wielokrotnie podkreślał w judykaturze, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną nie powoduje – co do zasady – trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania takiej decyzji są bowiem odwracalne przez zwrot nienależnie spełnionego świadczenia, tj. zwrot kary pieniężnej, gdy decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest więc tak, jak twierdzi Spółka, że wykonanie zaskarżonej decyzji, w okolicznościach tej sprawy, może wywołać trudne do odwrócenia skutki.
Zdaniem NSA Sąd trafnie również ocenił argumentację wniosku, w której Spółka wskazywała na możliwość wystąpienia znacznej szkody z uwagi na niestabilną sytuację majątkową. Spółka podkreślała, że wykonanie decyzji nakładającej nawet nieznaczną karę pieniężną może doprowadzić do poważnego zachwiania jej kondycji finansowej, co, w połączeniu z wielością wszczętych postępowań o nałożenie kary pieniężnej, może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Wymienionych wyżej twierdzeń Spółka nie uprawdopodobniła, toteż Sąd prawidłowo oddalił wniosek.
Podobnie NSA ocenił stanowisko Spółki zawarte w zażaleniu. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających okoliczności przytoczone przez Spółkę. Wobec tego oświadczenia wnoszącej zażalenie, mimo że obszerne, musiały zostać uznane za gołosłowne, uniemożliwiające ocenę prawdopodobieństwa ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wskazać jedynie należy, że skoro Spółka cały czas prowadzi działalność i osiąga zyski, to jest w stanie uiścić karę pieniężną wymierzoną zaskarżoną decyzją (12 000 zł) bez istotnego dla siebie uszczerbku, a zatem w rozpatrywanym przypadku art. 61 § 3 p.p.s.a. nie znajdował zastosowania.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.