Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 599/14 odmówił A. Spółka jawna wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi tej spółki na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. A. Spółka jawna, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. W petitum skargi Spółka wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, powołując się na art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji podnosząc, iż złożony przez Skarżącą wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia. W konsekwencji Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku.
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie. W uzasadnieniu wskazała m.in., iż "zapłata tak wysokiej sumy w każdym przypadku, ze swojej istoty, wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.". Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).
Zauważyć ponadto należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to sytuacja, które sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1538/12).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy podzielić należy ocenę wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jaką dokonał Sąd I instancji stwierdzając, najogólniej rzecz ujmując, że brak poparcia twierdzeń zawartych we wniosku jakimikolwiek dokumentami uniemożliwia dokonanie oceny wystąpienia w stosunku do skarżącej przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Błędnie wywodzi skarżąca, że dla wykazania zaistnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, jako nieostrego pojęcia z art. 61 § 3 p.p.s.a., wystarczające jest wykazanie jej za pomocą już zgromadzonego materiału dowodowego. Fakt użycia nieostrego pojęcia jako jednej z przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracji, w świetle ugruntowanego na tle powołanego przepisu orzecznictwa i powołanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do uznania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien być wystarczający dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona wnioskująca jest, bowiem zobowiązana, do wykazania konkretnych okoliczności, których wystąpienie powodować będzie powstanie znacznej szkody lub powodować będzie trudne do odwrócenia skutki. Wykazanie zaś, o czym mowa powyżej, nie może się ograniczać do przytoczenia stwierdzeń we wniosku bez poparcia ich konkretnymi dokumentami.
W sytuacji, jak w tej sprawie, gdzie decyzja ma charakter pieniężny, dotyczy bowiem kary pieniężnej, dla dokonania rzetelnej oceny wpływu jej wykonania dla sytuacji wnioskodawcy niezbędnym było przedstawienie ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej spółki. Ustalenie tej sytuacji dałoby dopiero podstawę do dokonania oceny, jaki wpływ dla dalszej działalności skarżącej mieć będzie wykonanie decyzji nakładającej na nią karę. Skarżąca spółka, na co wskazuje treść wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartej w skardze oraz dokumentów do niej załączonych, obowiązku tego nie wykonała. Dołączone na etapie składania zażalenia zeznania wspólników o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2013 również nie są wystarczające dla oceny całokształtu sytuacji finansowej Spółki.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.