Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3374/15, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Przewodniczący – sędzia sprawozdawca Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał B. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w wysokości 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Zażalenie na to zarządzenie wniósł B. W. W zażaleniu wniósł m. in. o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności p.p.s.a., ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z art. 2, 4, 7, 122 ust. 2, 129 ust. 2 i 130 Konstytucji ze względu na naruszenie trybu ich stanowienia. Zdaniem wnoszącego zażalenie tylko orzeczenie TK prowadzi do rozstrzygnięcia o zgodności z Konstytucja przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w rozpoznawanym przypadku postępowanie zażaleniowe dotyczy zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego – sędziego sprawozdawcy WSA w Warszawie. Innymi słowy, badaniu przez Sąd kasacyjny podlega zgodność z prawem zarządzenia z dnia 31 grudnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi B. W. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu na stanowisko komornika sądowego.
Odnosząc się jednak na wstępie do wniosku B. W. o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytania prawnego o zgodność z Konstytucją RP wskazanych w zażaleniu ustaw, należy wskazać, że na podstawie art. 193 Konstytucji, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.
Wobec powyższego, wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Poza tym, w piśmiennictwie podkreśla się, że art. 193 Konstytucji przyznaje sądowi orzekającemu kompetencję, a ta sama przez się nie nakłada na nikogo obowiązku. Sąd może zatem wystąpić do TK z pytaniem prawnym w trybie art. 193 Konstytucji, kiedy uzna za usprawiedliwioną wątpliwość co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie w niniejszej sprawie nie dostrzega jednak takich wątpliwości prawnych.
Przechodząc zaś do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia, trzeba przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone zarządzenie z dnia 31 grudnia 2015 r. nie narusza powołanych przepisów.
Po pierwsze: wobec niedołączenia przez skarżącego do skargi potwierdzenia dokonania wpisu sądowego Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. zasadnie wezwał skarżącego zaskarżonym zarządzeniem do uiszczenia wpisu.
Po drugie: prawidłowo określono wysokość należnego wpisu.
Objęte skargą postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 16 września 2015 r., zostało wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu na stanowisko komornika sądowego. Zgodnie zaś z powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Ustalenie zaskarżonym zarządzeniem wpisu w tej wysokości było zatem prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.