Uzasadnienie
I. W. K. Sp. z o.o. w Gdańsku (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 lutego 2024 r., BP.702.392.2022.E.2275.BKOE.763, w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Zarządzeniem z 30 kwietnia 2024 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie KRS oraz uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 12 czerwca 2024 r.
Pismem z 14 czerwca 2024 r. (nadanym przez skarżącą w dniu 17 czerwca 2024 r.) skarżąca nadesłała KRS, do którego załączyła znak opłaty sądowej Ministerstwa Sprawiedliwości w wysokości 100 zł.
Zgodnie z notatką z 5 lipca 2024 r. do dnia 28 czerwca 2024 r. w rejestrze opłat sądowych nie stwierdzono uiszczenia opłaty od sprawy (k.28).
- II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę postanowieniem z 19 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1354/24. Sąd powołując treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że skarżąca pomimo wezwania, pouczenia oraz upływu terminu nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, tym samym na podstawie art. 220 § 3 p w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę skarżącej należało odrzucić.
- III. Skarżąca pismem z dnia 9 września 2024 r. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 19 lipca 2024 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.
- IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego należało je oddalić.
Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wnosząc skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 lutego 2024 r. BP.702.392.2022.E.2275.BKOE.763 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej - skarżąca nie uiściła wymaganego prawem wpisu od skargi i okoliczność ta nie jest kwestionowana.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł zawierające informację o metodach uiszczenia wpisu (brak możliwości uiszczenia wpisu sądowego w znakach sądowych Ministerstwa Sprawiedliwości) zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi skarżącej w dniu 12 czerwca 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 14 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem bezskutecznie 19 czerwca 2024 r. Skarżąca, pomimo wezwania, nie uiściła wpisu w wyznaczonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę trafnie wskazał, że mimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu do uiszczenia wpisu. Prawidłowo zatem Sąd odrzucił skargę, a oceny tej – zdaniem NSA – nie podważa zażalenie. Podkreślenia bowiem wymaga, że na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skoro zatem skarga skarżącej dotknięta była wadą uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu z uwagi na brak uiszczenia wymaganego wpisu, pomimo stosownego wezwania w tym zakresie oraz pouczenia o skutkach prawnych ewentualnego niezastosowania się do wezwania, które zostało skarżącej prawidłowo doręczone, to Sąd pierwszej instancji zobowiązany był na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi.
Ponadto należy podkreślić, że odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu nie jest nieuprawnionym ograniczeniem prawa do sądu, o czym wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie z 23 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 486/10), Trybunał Konstytucyjny (wyrok z 16 listopada 2011 r., sygn. akt SK 45/09, OTK-A 2011, Nr 9, poz. 97), jak i Europejski Trybunał Praw Człowieka (m. in. w wyroku w sprawie 6289/73 Airey v. Ireland, § 20 i nast.).
Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie jest zgodne z prawem i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.