Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z 17 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 214/13 odrzucił zażalenie J. P. na postanowienie WSA w L. z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 214/13, w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r., która została odrzucona postanowieniem z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 214/13. Na orzeczenie o odrzuceniu skargi J. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł zażalenie, wskazując jako podstawę art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucając zażalenie stwierdził, że stosownie do art. 173 § 1 ppsa, od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, a przepisy szczególne regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Ponieważ skarżący wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, mimo iż właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.
J. P. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, tj.:
- 1. art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 176 ppsa polegające na wadliwym przyjęciu, że mylne oznaczenie pisma, nazwanego zażaleniem, a którego treść i istota wymagały uznania, iż w rzeczywistości jest ono skargą kasacyjną, uzasadnia decyzję WSA w L. o odrzuceniu wniesionego środka zaskarżenia;
- 2. art. 49 § 1 ppsa przez jego niezastosowanie i niewezwanie strony do poprawienia mylnie oznaczonego pisma, nazwanego zażaleniem, w sytuacji gdy treść wniesionego środka zaskarżenia oraz intencja strony wnoszącej wskazywała, że w istocie jest to skarga kasacyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie istotne znaczenie ma treść art. 46 § 1 ppsa, który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. oznaczenie rodzaju pisma (art. 46 § 1 pkt 2 ustawy) i osnowę wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3 ustawy). Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy (np. zażalenie, bądź skarga). Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. W zasadzie oba omawiane elementy pisma strony powinny ze sobą korelować. Trudności interpretacyjne stwarza sytuacja, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma. W takich sytuacjach priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich postanowieniach wyrażał stanowisko, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z jego treści wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. (por. postanowienia NSA z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 1022/12; z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 324/13; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Dlatego, jeśli z pisma dostatecznie wyraźnie wynika zamiar zaskarżenia postanowienia odrzucającego skargę należy, niezależnie od oznaczenia takiego pisma, potraktować je jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje od postanowienia o odrzuceniu skargi. W konsekwencji należy zbadać, czy pismo strony spełnia wymogi formalne przewidziane dla skargi kasacyjnej w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione powyżej uwagi przeniesione na grunt rozpoznawanej sprawy pozwalają uznać, że odrzucenie pisma strony, jako niedopuszczalnego zażalenia, bez zbadania, czy spełnia ono wymogi konieczne dla skargi kasacyjnej, było przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.