Uzasadnienie
I
Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2015 r. T. M. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w przedmiocie skreślenia z listy adwokatów w wysokości 100 zł, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.).
II
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył T. M., wnosząc o jego uchylenie jako niezasadnego.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wysokość wpisów oraz szczegółowe zasady ich pobierania unormowano w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji 100 zł.
W sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w przedmiocie skreślenia z listy adwokatów, wobec czego należy uznać, że zaskarżone zarządzenie z dnia 13 lipca 2015 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł było prawidłowe. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez sędziego działającego w zastępstwie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. O żadnym uchybieniu przepisom prawa nie może być zatem mowy.
Podkreślić ponadto należy, że sprawa nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Nie uzyskał on również prawa pomocy w omawianym zakresie (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.