Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 105/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Odpis powyższego zarządzenia prawidłowo doręczono w dniu 9 lutego 2016 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych sprawy. Wpis nie został uiszczony w terminie, który upłynął w dniu 16 lutego 2016 r. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem nadanym w dniu 19 lutego 2016 r. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie całkowitym.
W tym stanie sprawy Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł o odrzuceniu skargi. Przy czym WSA zaznaczył, że tylko w sytuacji kiedy przed upływem terminu do uiszczenia wpisu, zostanie złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, skargi nie można odrzucić przed rozpoznaniem takiego wniosku. W rozpoznawanej sprawie taki wniosek został złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł m.in. o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie.
Według skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony z opóźnieniem. Jednocześnie skarżący stwierdził, że opóźnienie w złożeniu ww. wniosku nie było znaczne (3 dni).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Treść przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. jest jednoznaczna. Przepis ten nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieziszczenie wpisu w terminie jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia, co wynika wprost z przepisu ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 251/11; postanowienie NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I FZ 49/13).
Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony skarżącemu w dniu 9 lutego 2016 r. (zpo - k. 10 akt sądowych). Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 16 lutego 2016 r. We wskazanym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Dlatego też postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę jest trafne i zgodne z prawem.
Natomiast wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu, tj. w dniu 19 lutego 2016 r. Zatem jak słusznie zauważył Sąd I instancji, tylko w sytuacji kiedy przed upływem terminu do uiszczenia wpisu, zostanie złożony wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, skargi nie można odrzucić przed rozpoznaniem takiego wniosku.
W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu II instancji jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym Sąd bada czy przesłanki na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Wobec tego tylko na marginesie należy wskazać, że zawarty w zażaleniu wniosek skarżącego o przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi - został oddalony postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2017 r. (sygn. akt I SA/Kr 105/16).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.