Uzasadnienie
M. M. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z [...] lipca 2015 r. Nr [...] wymierzającej mu karę pieniężną w wysokości 24.000 złotych.
Podkreślił, że nie jest w stanie "sfinansować kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł a bezskuteczność przepisów o grach hazardowych jest przesłanką stwierdzenia nieważności" decyzji wymierzającej karę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 14 lipca 2015 r. oddalił wniosek, wyjaśniając, że w świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Uprawdopodobnienie takich okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie nie zawierał w tym względzie dostatecznego uzasadnienia. Skarżący wskazał jedynie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie jest w stanie sfinansować kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł. Nie zobrazował jednak okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną.
Mieczysław Mikulski wniósł zażalenie na postanowienie z 14 lipca 2015 r. zarzucając:
- 1. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący będąc wyłącznie właścicielem lokalu położonego przy ul. [...] w W. jest podmiotem urządzającym gry na automatach, podczas gdy skarżący nie ma związku prawnego ani faktycznego z urządzeniami, zatem błędnie został uznany za stronę postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach.
- 2. Naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania wchodzącej w zakres sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci pozbawienia skarżącego środków koniecznego utrzymania, albowiem skarżący jest bezrobotny, rozliczenie podatkowe za rok 2014 r., nie stanowi informacji o sytuacji finansowej skarżącego bowiem uwzględnia małżonkę skarżącego, która w chwili obecnej nie tworzy ze skarżącym wspólnego gospodarstwa domowego i nie przekazuje skarżącemu środków finansowych, skarżący nie posiada majątku znacznej wartości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa.
Na wstępie trzeba zauważyć, że sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.). Obowiązkiem Sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego, co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie odnosić się powinno do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji.
Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to na skutek zachowań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej, nie jest uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji nie jest wystarczające dla wykazania przesłanek, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej spółki (tak NSA w postanowieniu z 28 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1065/10, dostępne na stronie internetowej: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie żadnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania był lakoniczny i nie pozwolił Sądowi pierwszej instancji dokonać oceny czy w przypadku skarżącego ma miejsce niebezpieczeństwo wystąpienia skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu jedynie ogólnikowo odnosiła się do powołanego przepisu, a jedynym dołączonym dokumentem była kopia zeznania podatkowego za rok 2014, co nie pozwoliło Sądowi na dokonanie oceny czy twierdzenia skarżącego mają oparcie w rzeczywistości oraz czy w celu uiszczenia kary konieczne jest zaciągnięcie przez niego kredytu.
Natomiast wskazywane przez stronę błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowią w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie wystąpiły okoliczności, która podlegałaby uwzględnieniu z urzędu i uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., oddalił zażalenie.