Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 606/15 odmówił Z.D. uzupełnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2015 r. oddalającego w całości jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Z.D. (dalej: skarżąca, strona) wniosła o uzupełnienie ww. wyroku poprzez orzeczenie co do zawieszenia postępowania w sprawie, o co wniosła w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi brak podstaw prawnych do uzupełnienia wydanego wyroku albowiem żądanie zamieszczenia w sentencji wyroku orzeczenia w przedmiocie zawieszenia postępowania nie mieści się w ustawowych przesłankach zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku, jakie wynikają z art. 157 § 1 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji zauważył również, że orzeczenie w kwestii zawieszenia postępowania (czy to z urzędu, czy na wniosek strony) ma walor wpadkowy, incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie podlega rozpoznaniu w formie rozstrzygnięcia zawieranego w sentencji wyroku, lecz zapada w toku postępowania sądowoadministracyjnego w formie postanowienia (vide art. 160, art. 162, art. 163 p.p.s.a.). WSA zaznaczył ponadto, że na tle brzmienia art. 157 § 1 p.p.s.a. nie jest także możliwe uzupełnienie uzasadnienia wyroku, gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie uzupełnienia sentencji wyroku.
Z.D. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że "WSA we W. powinien zawiesić postępowanie, a nie wydać wyrok z dnia 10 grudnia 2015 r., w którym nie ma wzmianki o wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 24-11-2015 r." Do zażalenia dołączyła wniosek z dnia 24 listopada 2015 r. oraz zawiadomienie z dnia 3 listopada 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. weszły w życie zmiany wprowadzone ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; zwana dalej "nowelą"). Dotyczą one m.in. art. 194 § 1 p.p.s.a. poprzez dodanie pkt 5a zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje także na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia. Wprowadzenie pkt 5a było związane z dokonaną zmianą art. 157 p.p.s.a., który to przepis obecnie przewiduje wydanie postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku w przypadku jego złożenia po terminie. W tej nowelizacji ustawodawca uznał, iż może być zaskarżalne postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku (mające charakter formalny) jak i postanowienie merytoryczne negatywnie załatwiające taki wniosek tj. odmowa jego uwzględnienia (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 727).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, dlatego też zgodnie z art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a. stronie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ocenie NSA zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W konsekwencji należy przyjąć, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Stwierdzić bowiem należy, że przepis art. 157 p.p.s.a. dotyczy jedynie sentencji orzeczenia sądu (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 511/08).
W rozpoznawanej sprawie po wniesieniu skargi, skarżąca w piśmie z dnia 24 listopada 2015 r. wniosła o zawieszenie postępowania. Sąd I instancji wydał wyrok oddalający skargę w całości. Następnie skarżąca pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. wniosła o uzupełnienie wyroku, bowiem - jak stwierdziła - brakowało w nim orzeczenia w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania.
WSA we W. odmówił uzupełnienia wyroku uznając, iż żądanie zamieszczenia w sentencji wyroku orzeczenia w przedmiocie zawieszenia postępowania nie mieści się w ustawowych przesłankach zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku, jakie wynikają z art. 157 § 1 p.p.s.a.
Przede wszystkim należy wskazać, że tryb uzupełnienia wyroku przewidziany w art. 157 § 1 p.p.s.a. może być zastosowany w celu usunięcia dwóch rodzajów nieprawidłowości. Po pierwsze, gdy sąd nie zawarł w orzeczeniu rozstrzygnięcia, co do całości skargi, po drugie, gdy brak jest w wyroku dodatkowego orzeczenia, które sąd zobligowany był zamieścić w urzędu. Przykładem dodatkowego orzeczenia, o które wyrok mógłby zostać uzupełniony w trybie art. 157 p.p.s.a. jest orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów (Metodyka pracy w sądach administracyjnych, R. Hauser, J. Drachal, Warszawa 2015, s. 928-929.
W orzecznictwie dodatkowo prezentowany jest pogląd, że złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10).
Skoro art. 157 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, to uzupełnienie wyroku co rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania nie jest prawnie możliwe.
NSA zauważa, że skarżąca w zażaleniu na zaskarżone postanowienie podniosła, że "WSA we W. powinien zawiesić postępowanie, a nie wydać wyrok z dnia 10 grudnia 2015 r., w którym nie ma wzmianki o wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 24-11-2015 r.".
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, orzeczenie w kwestii zawieszenia postępowania ma walor wpadkowy, incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie podlega rozpoznaniu w formie rozstrzygnięcia zawieranego w sentencji wyroku, lecz zapada w toku postępowania sądowoadministracyjnego w formie postanowienia. Tak więc rozpoznawanie wniosku o zawieszenie postępowania nie jest postępowaniem co do istoty sprawy tylko jest prowadzone w ramach postępowania głównego. Wobec tego nie jest dopuszczalne uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ewentualny brak rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania przez Sąd I instancji może być kwestionowany w skardze kasacyjnej od tego wyroku o ile strona wykaże istotny wpływ takiego uchybienia na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postanowienie Sądu I instancji odmawiające uzupełnienia wyroku odpowiada prawu.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 postanowił jak w sentencji.
PM