Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 578/17 odrzucił skargę W. S. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga strony została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 30 stycznia 2017 r. przesyłką pocztową poleconą, zaadresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wpłynęła bezpośrednio do Sądu w dniu 3 lutego 2017 r.
Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2017 r. o numerze V KO/Wa 11/17 przekazano skargę zgodnie z właściwością Ministrowi celem zastosowania trybu przewidzianego w art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Korespondencja obejmująca skargę wpłynęła do organu w dniu 15 lutego 2017 r. Następnie odesłana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy (data nadania: 17 marca 2017 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę skarżącej wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów zostało doręczone skarżącej w dniu 30 grudnia 2016 r. Następnie skarżąca złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę tę nadała w urzędzie pocztowym w dniu 30 stycznia 2017 r. Sąd I instancji przekazał skargę zgodnie z właściwością Ministrowi Rozwoju i Finansów przy piśmie z dnia 8 lutego 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów rozpoczął swój bieg w dniu następnym po dniu jego odebrania przez skarżącą, tj. w dniu 31 grudnia 2016 r. i upłynął z dniem 30 stycznia 2017 r. Natomiast skarga wpłynęła do właściwego organu w dniu 15 lutego 2017 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie został zachowany ustawowy termin do jej wniesienia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że składa zażalenie na "nie rozpatrywanie mojej skargi. Proszę o rozpatrzenie mojego wniosku".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu, bowiem postanowienie o odrzuceniu skargi jest prawidłowe.
Na wstępie należy zauważyć, że w rozpatrywanym zażaleniu nie są kwestionowane ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji, czyli ani to, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 30 grudnia 2016 r. ani to, że skarga została zaadresowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie przekazana Ministrowi Rozwoju i Finansów. Nie jest również w żaden sposób podważane to, że Minister pouczył skarżącą o tym, że skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia za pośrednictwem Ministra Rozwoju i Finansów. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca została prawidłowo pouczona.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Sądu I instancji z dnia 12 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na wniesienie jej po terminie. Zatem w niniejszej sprawie badaniu podlega tylko kwestia czy skarga została wniesiona skutecznie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez stronę skargi do sądu lub organu niewłaściwego (w tym do organu I instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania skardze biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dn. 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08).
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają jednoznacznie zarówno termin, jak i tryb zaskarżania aktów organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Z brzmienia przytoczonych przepisów wynika wyraźnie, że dla zachowania terminu zaskarżenia konieczne jest prawidłowe, to jest zgodne z przepisami prawa, wniesienie skargi. W świetle powołanych regulacji nie można uznać za wystarczające terminowego nadania pisma w placówce pocztowej, jeśli skarga została skierowana do niewłaściwego adresata, a więc podmiotu innego niż organ, którego działanie jest kwestionowane w drodze skargi. Odejście od ujęcia restrykcyjnego w tym względzie, tj. wprowadzenie skutku w postaci zachowania terminu, mimo skierowania pisma do niewłaściwego organu lub sądu, musi być przez ustawodawcę wyraźnie przewidziane.
Bezspornym jest, co zostało już podkreślone, iż skarżąca otrzymała postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu w dniu 31 grudnia 2016 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 30 stycznia 2017 r. Skarżąca w dniu 30 stycznia 2017 r. nadała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał ją - organowi właściwemu tj. Ministrowi Rozwoju i Finansów w dniu 15 lutego 2017 r. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu i podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.