Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 138/17, odrzucił skargę D. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2015 r. Decyzja została doręczona stronie w trybie awizo ze skutkiem doręczenia w dniu 6 czerwca 2016 r.
W dniu 16 stycznia 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję organu II instancji. Wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu wskazał, że decyzja nie została skarżącemu doręczona. O decyzji dowiedział się dopiero po otrzymaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. upomnienia od Dyrektora Izby Celnej w S. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w okresie gdy doręczano decyzję z dnia [...] maja 2016 r. stale przebywał pod adresem, pod który miała być doręczona przesyłka. Nie otrzymał jednak przesyłki ani też zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Zdaniem skarżącego nie byłoby możliwe, przy prawidłowym doręczeniu, aby nie odebrał przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 marca 2017 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 361/16 oddalił zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w trybie zastępczym (art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) ze skutkiem doręczenia w dniu 6 czerwca 2016 r., co oznacza, że przedmiotowa skarga złożona w dniu 16 stycznia 2017 r. została złożona z naruszeniem terminu, który upłynął z dniem 6 lipca 2016 r. Powyższe zdaniem Sądu I instancji uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
D. Ś. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd I instancji dokonał jednostronnej i nieprawidłowej oceny, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie należnych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).
Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r. została doręczona stronie w trybie awizo ze skutkiem doręczenia w dniu [...] czerwca 2016 r. (tryb zastępczy - art. 44 k.p.a.) Zatem skarga złożona w dniu 16 stycznia 2017 r. została złożona z naruszeniem terminu, który upłynął z dniem 6 lipca 2016 r.
Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzą poza zakres postępowania zażaleniowego, pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15) tym, bardziej że były już badane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 361/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 2 marca 2017 r. odmawiającego stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.