Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 978/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. L. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na niekonstytucyjny charakter przepisu uprawniającego Komendanta Wojewódzkiego Policji do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Podkreślił, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku XIV Wydział Karny z [...] kwietnia 2017 r. [...] umorzono prowadzone przeciwko niemu postępowania karne. Skarżący podkreślił, że w związku ze skreśleniem go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, co miesiąc traci średnio dochód w wysokości ok. 1 300 zł.
WSA wyjaśnił, że wymieniony w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia jego interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Jedyne co podnosił, to zarzuty dotyczące konstytucyjności przepisów uprawniających Komendanta Wojewódzkiego Policji do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy pracowników ochrony fizycznej oraz związaną z wykonaniem decyzji utratę miesięcznego dochodu w wysokości ok. 1 300 zł. W tym kontekście Sąd I instancji podkreślił, że ocena, czy doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznie skargi. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji.
R. L. złożył zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skarżący uprawdopodobnił przesłanki wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wystarczająco uprawdopodobnił zagrożenie wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia jego interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, bowiem skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny.
W tym miejscu wymaga podkreślenia, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast skarżący we wniosku ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w związku ze skreśleniem go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony co miesiąc traci średnio dochód w wysokości ok. 1 300 zł. Ponadto skarżący wskazywał na niekonstytucyjny charakter przepisu uprawniającego Komendanta Wojewódzkiego Policji do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia.
Ponadto Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności skargi na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 517/12).
Odnosząc się natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu trzeba stwierdzić, że sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej części dotychczasowych dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też NSA w postanowieniach z dnia 6 września 2017 r, sygn. akt II GZ 646/17; 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 399/17 oraz z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16).
Nie tylko we wniosku, ale także w zażaleniu skarżący nie wykazał, jaka jest jego kondycja finansowa i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 3