Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uzupełnił wyrok tego Sądu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 324/08 poprzez dodanie w sentencji wyroku punktu 3 w brzmieniu "zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego".
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów zawarty w piśmie pełnomocnika skarżącej - radcy prawnego z dnia 23 grudnia 2008 r. zasługuje w części na uwzględnienie. Sąd I instancji powołując treść przepisów ustanawiających zasady zwrotu kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi stwierdził, że skarżąca zawarła w skardze wniosek o zwrot kosztów postępowania, które obejmowały jedynie uiszczony na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis sądowy w wysokości 100 zł. Sąd uwzględnił wniosek o uzupełnienie wyroku jedynie w zakresie zwrotu kosztów sądowych uznając, że pełnomocnik skarżącej, ustanowiony w dniu 10 listopada 2008 r., po wniesieniu skargi, na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. nie złożył wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Uczynił to dopiero w piśmie z dnia 23 grudnia 2008 r., to jest we wniosku o uzupełnienie wyroku. Powołując się na treść przepisu art. 210 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że wprawdzie strona zawarła w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, jednakże w momencie złożenia skargi nie miała ustanowionego pełnomocnika.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.G. zaskarżyła powyższe postanowienie w części, w której Sąd nie zasądził kosztów zastępstwa procesowego i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 210 § 1 p.p.s.a. wniosła o jego zmianę przez zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że w złożonej do WSA w W. skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnioskowała o jej "uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami", nie precyzując ich rodzaju ani wysokości. Zdaniem skarżącej, wniosek ten obejmował wszelkie koszty, które poniosła w związku z postępowaniem. Fakt ustanowienia pełnomocnika w trakcie postępowania nie powodował konieczności wnioskowania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, albowiem wchodzą one w skład kosztów postępowania sądowego, o zasądzenie których wniosła w skardze i które faktycznie poniosła. W konkluzji skarżąca podniosła, że jej pełnomocnik na rozprawie popierał skargę, w treści której znajdował się wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
W myśl przepisu art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na koszty postępowania składają się zarówno ogólne koszty utrzymania organów wymiaru sprawiedliwości, jak i koszty szczegółowe, związane z dokonywaniem czynności procesowych w konkretnej sprawie, w ramach których wyróżnia się: koszty sądowe obejmujące w myśl art. 211 p.p.s.a. opłaty sądowe i zwrot wydatków, koszty działania pełnomocnika oraz koszty działania strony - art. 205 p.p.s.a., (por.: H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 588).
Zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W myśl przepisu art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Mając na uwadze treść powyższych przepisów, należało uznać za zasadne zawarte w zażaleniu żądanie skarżącej zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Nie zasługuje bowiem na akceptację argument Sądu I instancji powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, decydujący o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów zastępstwa procesowego, to jest okoliczność, że choć skarżąca zawarła w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, to w momencie złożenia skargi nie miała ustanowionego pełnomocnika.
Skarżąca zawarła w skardze do Sądu I instancji wniosek o zwrot kosztów postępowania. Wniosek ten zawierał żądanie zwrotu wszystkich poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania. W związku z ustanowieniem przez stronę po wniesieniu skargi pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego A.N., zawarty w skardze wniosek o zwrot kosztów postępowania objął także wynagrodzenie tego pełnomocnika, stanowiące element niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
Ustanowiony przez stronę pełnomocnik procesowy, na rozprawie przed Sądem I instancji, poparł w całości skargę wniesioną przez stronę, a więc także zawarty w niej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, do których zaliczało się wynagrodzenie należne temu pełnomocnikowi.
Nieuwzględnienie przez Sąd I instancji w uzupełnieniu wyroku rozstrzygnięcia w zakresie tych kosztów, jako dokonane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.