Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę P. R. im. I. Ł. siedzibą w R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania - uchylając zaskarżoną decyzję (punkt 1). W punkcie 2 tego wyroku Sąd I instancji zawarł postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania i zasądził od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz P. R. im. I. Ł. kwotę 12.467 zł (dwanaście tysięcy czterysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku w przedmiocie kosztów postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: p. p. s. a.).
Od powyższego orzeczenia, w zakresie rozstrzygającym o zwrocie kosztów postępowania P. R. im. I. Ł. z siedzibą w R. wniosła zażalenie, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.
Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) - poprzez niesłuszne zasądzenie przez WSA w Warszawie od organu na rzecz skarżącego tytułem wynagrodzenia radcy prawnego jedynie kwoty 7.200,00 zł, podczas gdy Sąd powinien był zasądzić na rzecz skarżącego z ww. tytułu kwotę 18.000,00 zł (7.200,00 zł + 10.800,00 zł) z uwagi na to, że sprawa ze skargi skarżącego na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] (wartość przedmiotu zaskarżenia: 524.936,33 zł) była dwukrotnie rozpoznawana przez WSA w Warszawie i za każdym razem skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego, tj. po raz pierwszy w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt V SA/Wa 1970/14 zakończonym wyrokiem z dnia 11.03.2015 r. niesłusznie oddalającym skargę, oraz po raz drugi w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt V SA/Wa 839/17 zakończonym wyrokiem z dnia 04.07.2017 r. uchylającym zaskarżoną decyzję.
W konsekwencji powyższego, WSA w Warszawie zaskarżonym postanowieniem niesłusznie zasądził od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jedynie kwotę 12.467,00 zł, podczas gdy kwota ta powinna być o 10.800,00 zł wyższa, czyli powinna ona wynosić 23.267,00 zł.
W odpowiedzi na zażalenie Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jego oddalenie w całości i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Istotne w tej sprawie jest to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał w tym przypadku dwukrotnie: raz wyrokiem z 11 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1970/14, w którym oddalił skargę P. R. im. I. Ł. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. oraz 4 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 839/17, gdy po przekazaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy do ponownego rozpoznania, uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu koszty postępowania w wysokości 12.467 zł. Należy wskazać również, że na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wnosił o zwrot kosztów postępowania sądowego.
Jak wynika z powyższego Sąd I instancji uwzględnił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania tylko częściowo. Orzeczenie sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów nie uwzględnia bowiem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z celowym dochodzeniem praw w czasie dwukrotnego postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje stanowisko wyrażane w orzecznictwie jak i doktrynie, zgodnie z którym jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenia (tak M. Niezgódka-Medek; Komentarz do art. 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LEX, 2013; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 446). Pogląd taki już wielokrotnie był wyrażany w judykaturze, składającej się na jednolitą linię orzeczniczą (por. np. postanowienie NSA z 12 lutego 2009 r., II FZ 38/09, oraz z 21 października 2011 r., II FZ 490/11).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W świetle przepisów działu V rozdziału I p.p.s.a. brak jest podstaw prawnych do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu wydanym na skutek rozpoznania zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Koszty te uwzględni przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w ww. zakresie Sąd I instancji.