Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 1113/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1113/12 o pozostawieniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania jednorazowej pomocy finansowej o charakterze de minimis.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w dniu 5 września 2013 r. odrzucił skargę w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego, a postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną od tego postanowienia, z kolei postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z 7 maja 2015 r. Zarządzeniem z dnia 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego. Skarżący pismem z dnia 4 października 2016 r. wniósł zażalenie na ww. zarządzenie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił postanowieniem z 15 marca 2017 r. zażalenie na postanowienie z dnia 25 czerwca 2015 r., a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 15 marca 2017 r.
Sąd I instancji powołał się na treść art. 195 § 3 p.p.s.a. i wskazał, że skoro postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2013 r. o odrzuceniu skargi jest prawomocne od 22 czerwca 2017 r., to sprawa została zakończona, stąd rozpoznanie zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2016 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie w całości, jako niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz budzące jego niezadowolenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. odrzucił skargę w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego. Postanowienie to – jak wyżej opisano – stało się prawomocne 22 czerwca 2017 r. Odrzucenie skargi oznacza, że przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, w ramach której zostało zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1113/12 o pozostawieniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania, które było rozstrzygnięciem wpadkowym, stało się zatem bezprzedmiotowe. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe na zarządzenie z dnia 14 września 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.