Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 września 2013 r., sygn. I SA/Bk 472/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił wniosek S. F. Z. w B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowienie zostało doręczone S. [...] września 2013 r.
W dniu [...] września 2013 r. S. złożyło zażalenie na to postanowienie.
Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 472/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił zażalenie S. F. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 4 września 2013 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie z dnia 4 września 2013 r. zostało złożone z uchybieniem terminu wynikającego z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), pomimo pouczenia strony co do terminu i sposobu złożenia tego środka odwoławczego.
Zażalenie na wskazane postanowienie złożyło s.. Wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację na poparcie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie WSA w B. w pełni odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że – stosownie do przepisu art. 260 p.p.s.a. – na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie, które należy złożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zażalenie spóźnione podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że postanowienie WSA w B. z dnia 4 września 2013 r. zostało doręczone skarżącemu [...] września 2013 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał [...] września 2013 r. (środa). Skoro więc skarżący nie złożył zażalenia w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., należało je odrzucić, co prawidłowo uczynił WSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.