Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 808/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2817/15.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że M. P. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2817/15. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. poinformowano skarżącego, że pełnomocnik wyznaczony z urzędu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2817/15, będzie go reprezentować również w sprawie ze skargi o wznowienie tego postępowania. Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi o wznowienie postępowania poprzez złożenie jej odpisu – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 25 kwietnia 2016 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. pełnomocnik wyznaczony z urzędu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2817/15 – adwokat M. K.-D. - poinformowała, że nie formułowała ani nie składała skargi o wznowienie postępowania, wobec czego nie jest w posiadaniu skargi i nie jest w stanie złożyć jej odpisu, zgodnie z zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie jej braku formalnego.
Sąd I instancji zaznaczył - powołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 2/10 - że w przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, tak ustanowiony pełnomocnik jest pełnomocnikiem, którego umocowanie (zakres pełnomocnictwa) wyznacza przepis art. 39 ppsa, a więc pełnomocnictwo to obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
Tym samym strona wnosząca o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 2817/15, jest reprezentowana w sprawie wywołanej skargą o wznowienie postępowania przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu w postępowaniu o sygn. akt V SA/Wa 2817/15.
Mając zatem na uwadze, że pełnomocnik strony skarżącej – wezwany do nadesłania odpisu skargi o wznowienie postępowania – nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi o wznowienie postępowania, Sąd zobowiązany był skargę tę odrzucić.
W zażaleniu na to postanowienie dotychczasowy pełnomocnik M. P. zarzucił naruszenie art. 244 i art. 245, ppsa polegające na niewłaściwej interpretacji powołanych przepisów i niezasadnym powołaniu się na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10 w sytuacji sporządzenia przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r. i poinformowaniu o tej opinii Sąd oraz skarżącego. Zdaniem autora zażalenia wobec powyższego nie można wymagać od pełnomocnika działającego z urzędu by miał wiedzę o wszczętym przez skarżącego postępowaniu o wznowienie postępowania i by mógł dysponować treścią i egzemplarzem skargi o wznowienie postępowania sformułowanej przez osobę, którą wcześniej poinformował o tym, że nie widzi podstaw do zaskarżenia wyroku z dnia 11 stycznia 2016 r. Z tego względu pełnomocnik z urzędu nie mógł wykonać zarządzenia Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r.
Wobec powyższego w zażaleniu sformułowano wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie z niżej przytoczonych względów.
Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie jest kontrola zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na fakt nieuzupełnienia w terminie braku formalnego tej skargi, mimo uprzedniego wezwania przez Sąd w tym zakresie. Brak formalny polegał na niezłożeniu odpisu skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Zgodnie z treścią art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ze względu na treść art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 ppsa, wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi o wznowienie postępowania, sąd jest zobowiązany skargę taką odrzucić postanowieniem.
Z powyższych przepisów jasno wynika, że jeżeli skarga o wznowienie ma brak formalny, to stronę należy wezwać do uzupełnienia tego braku. Stosownie zaś do treści art. 67 § 5 ppsa, jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.
W sprawie nie jest sporne, że brak formalny skargi o wznowienie postępowania w postaci braku jej odpisu, miał miejsce. Jednocześnie nie jest kwestionowane, że M. P. w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2817/15, Sąd I instancji, ustanowił pełnomocnika z urzędu. Sąd kasacyjny stoi na stanowisku, że Sąd I instancji trafnie zauważył, powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, iż stosownie do treści art. 39 pkt 1 ppsa, pełnomocnictwo to obejmuje również skargę o wznowienie postępowania i postępowanie wywołane jej wniesieniem. W tym zakresie ustawa nie przewiduje odstępstw, czy zwolnień, jak chce tego autor zażalenia, wynikających z niepoinformowania przez mocodawcę o podejmowanych przez niego krokach w ramach postępowania wznowieniowego, choćby nawet poprzedzonego sporządzeniem przez pełnomocnika opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Jeżeli zatem wezwanie strony do usunięcia braku formalnego skargi o wznowienie postępowania zostało wysłane do jej pełnomocnika – jak przewiduje art. 67 § 5 ppsa – oraz nastąpiło skuteczne doręczenie tego wezwania, a w stosownym terminie brak skargi nie został uzupełniony, Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia skargi o wznowienie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 ppsa. Trzeba przy tym zaznaczyć, że ani okoliczności dotyczące sposobu doręczenia ani fakt nieusunięcia braku skargi w terminie, nie były przez autora zażalenia kwestionowane.
Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie podważają zarzuty zażalenia. Przede wszystkim przepisy art. 244 i 245 ppsa regulują materię prawa pomocy. Ponadto w podstawach zażalenia nie wskazano, których jednostek redakcyjnych art. 244 i art. 245 ppsa zarzuty dotyczą. Również z treści zażalenia nie wynika, w jaki sposób Sąd I instancji odrzucający skargę o wznowienie, miałby naruszyć przepisy regulujące przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa.