Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lipca 2017 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych.
J. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na nieuzasadnienie wniosku. Sąd wskazał, że strona wnosząca winna starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania postanowienia jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Skoro złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle uzasadniony, a zatem nie była możliwa ocena czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Wobec tego WSA zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o sprostowaniu sentencji postanowienia WSA z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 931/17, w zakresie wskazania zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny stwierdził, że błędne powołanie, iż przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja zamiast postanowienie w postanowieniu Sądu I instancji stanowi oczywistą omyłkę.
Wobec powyższego, NSA orzekł jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 153 § 1, 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.