Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek [...] o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] wniosła skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.
Pismem z dnia 7 października 2014 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o wyłączenie z orzekania wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2014 r., zobowiązano skarżącą do wskazania przesłanek wyłączenia sędziów WSA w Szczecinie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
W odpowiedzi skarżąca wskazała, że przyczyną wniosku o wyłączenie jest "niechęć sędziów WSA w Szczecinie do ustalenia prawdy zleconej przez siebie i ochrona skarżonych urzędników".
Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2014 r. ponownie wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie poprzez jednoznaczne wskazanie z imienia i nazwiska sędziów, którzy mieliby zostać wyłączeni oraz uzasadnienia ich wyłączenia, w terminie 7 dni od doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zobowiązanie Sądu doręczono skarżącej w dniu 5 grudnia 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. poinformowała, że wstrzymuje wniosek o wyłączenie sędziów "do czasu uzyskania namacalnej prawnej podstawy traktowania przez WSA w Szczecinie".
Sąd stwierdził, że w przypadku zgłoszenia żądania wyłączenia w stosunku do kilku sędziów koniecznym warunkiem do rozpatrzenia wniosku o wyłączenie jest wskazanie imion i nazwisk tych sędziów jak też uzasadnienie przyczyn wyłączenia do każdego z nich z osobna. Precyzyjne określenie z imienia i nazwiska sędziego lub sędziów w ramach złożonego wniosku o wyłączenie ma na celu umożliwienie precyzyjnego rozpatrzenia wniosku w tym przedmiocie w świetle ewentualnych podstaw wyłączenia. Wniosek o wyłączenie sędziego, który nie zawiera wymogów powołanych powyżej nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, a tym samym podlega on, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., na wezwanie przewodniczącego uzupełnieniu lub poprawieniu w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Z pism skarżącej wynika, iż przesłanką wniosku o wyłączenie sędziów jest ich bezstronność jednakże skarżąca nie wykonała wezwania Sądu ponieważ nie wskazała imion i nazwisk sędziów, których wyłączenia żąda.
W konsekwencji, wobec niewykonania przez skarżącą wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów, wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania.
[...] wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.
Instytucja wyłączenia sędziego jest jedną z gwarancji procesowych, mającą zapewnić jego bezstronność i niemożność wywierania na niego jakichkolwiek nacisków w celu uzyskania orzeczenia określonej treści. W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenie jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wskazać należy, że art. 19 p.p.s.a. nie wyklucza możliwości wyłączenia wszystkich sędziów danego sądu z osobna. Jednak w takim przypadku konieczne jest odrębne uzasadnienie wniosku dotyczącego każdego sędziego z osobna. Przepis ten nie przewiduje wyłączenia całego sądu. W myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Oprócz elementów formalnych wskazanych w art. 46 p.p.s.a. wniosek taki powinien zawierać: a) wskazanie sędziego, b) podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i c) powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny.
Niewskazanie sędziego z imienia i nazwiska oraz niewyjawienie przyczyn wyłączenia czyni niemożliwym rozpoznanie wniosku. Nie można bowiem w takim przypadku stwierdzić, czy zachodzi w ogóle przesłanka wyłączenia określona w ustawie jako istnienie okoliczności, która w odniesieniu do konkretnej osoby mogłaby wywołać wątpliwości co do jej bezstronności. Brak tych danych uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu i uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia jego braków, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.
Wniosek [...] o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie zawierał powyższych elementów koniecznych do jego rozpoznania. Niewskazanie imion i nazwisk sędziów, których skarżąca wyłączenia żąda, czyni niemożliwym rozpoznanie wniosku. Brak tych danych uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu i uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia jego braków, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wzywał do uzupełnienia wniosku skarżącej w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a). Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła wskazanych w zarządzeniu braków formalnych wniosku.
W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie był zobowiązany pozostawić wniosek o wyłączenie sędziów tego Sąd, bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., co też nastąpiło w zaskarżonym zarządzeniu, które w związku z tym należy uznać za wydane prawidłowo. Wyrażony pogląd znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. post. z dnia 12 września 2007 r., I OZ 649/07; post. z dnia 11 września 2008 r. I OZ 674/08; post. z dnia 30 marca 2010 r., II FZ 108/10; post. NSA z dnia 18 lutego 2011 r., II GZ 65/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.