Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2013/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyniku rozpoznania skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdził, że powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu, zasądzając jednocześnie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej spółki kwotę 640 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że o kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznając skarżącej koszty zastępstwa procesowego stosownie do przepisu § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w powyższym wyroku z dnia 24 stycznia 2008 r., zarzucając Sądowi I instancji dokonanie nieprawidłowego wyliczenia kosztów postępowania sądowego, jakie winny podlegać zwrotowi stronie, stosownie do przytoczonego przez Sąd § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Strona skarżąca wskazała, że mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznanej sprawie (15.000 zł), koszty zastępstwa procesowego powinny zostać przyznane w wysokości 2400 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione
Stosownie do brzmienia art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się między innymi jego wynagrodzenie, określone przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący w sposób uzasadniony sformułował pod adresem zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu kosztów postępowania zarzut błędnego zastosowania § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji wskazuje, że mimo powołania w podstawie prawnej art. 200 p.p.s.a. oraz § 6 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości przepisy te nie zostały prawidłowo zastosowane, albowiem wysokość zasądzonej w rozpoznawanej sprawie kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego od Komendanta Głównego Policji nie odpowiada kwocie obliczonej zgodnie z przepisami, które przywołał w swoim rozstrzygnięciu Sąd. Zwrot 640 zł na rzecz spółki A., odejmując od tej kwoty pobrany od spółki wpis w wysokości 400 zł, mógłby wskazywać, że Sąd mając na uwadze § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., nakazujący przy ustalaniu stawki minimalnej (w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna) zastosowanie zasad wynikających z § 6 cyt. rozporządzenia, w rzeczywistości dokonał obliczenia zwracanych kosztów postępowania na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, a więc zwrot kosztów ustalił jako sumę uiszczonego wpisu oraz podanej w powołanym § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c – kwoty 240 zł (400 zł + 240 zł).
Podzielając trafność zarzutu kwestionującego co do zasady wysokość zasądzonych w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego, należy jednocześnie jednak zauważyć, że skarżący błędnie przyjmuje, iż winny być one ustalone w kwocie 2400 zł, z zastosowaniem § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie kryterium wartości przedmiotu sporu, odsyłające do uregulowań zawartych w § 6 cyt. rozporządzenia, wskazuje, że przy wartości przedmiotu sprawy przewyższającej kwotę 10.000 zł, ale mniejszej niż 50.000 zł, stawka minimalna wynosi 2400 zł (§ 6 ust. 5 cyt. rozporządzenia). Wbrew jednak twierdzeniom strony skarżącej, to nie ust. 5 ale ust. 4 omawianego przepisu rozporządzenia ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. uchylająca decyzję Komendanta Stołecznego Policji o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł - w części dotyczącej nałożonej kary 5000 zł i utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
Taki kształt rozstrzygnięcia organu odwoławczego oznacza, że przedmiotem zaskarżenia pozostaje kwota należności odnoszona do utrzymanej w mocy przez organ II instancji kary pieniężnej nałożonej na spółkę w wysokości 10.000 zł, a nie 15.000 zł. Okoliczność, że pierwotna kwota kary nałożonej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym określona została w decyzji I-instancyjnej na kwotę 15.000 zł nie ma znaczenia, skoro organ odwoławczy – zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy merytorycznie – uchylił decyzję o nałożeniu kary w wysokości 5000 zł. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja Komendanta Głównego Policji dotyczyła zatem nałożenia na spółkę kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł i także tę wartość przedmiotu zaskarżenia spółka wskazała w samej skardze.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z omówionych przyczyn okazało się nieprawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. oraz § 6 ust. 4 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł jak w sentencji.