Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1499/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyniku rozpoznania skargi J. C. uchylił decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądzając jednocześnie od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz skarżącego kwotę 560 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że o kosztach postępowania przyznanych w powyżej wskazanej wysokości orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w powyższym wyroku z dnia 21 stycznia 2008 r., zarzucając Sądowi I instancji dokonanie nieprawidłowego wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego, jakie winny podlegać zwrotowi stronie, stosownie do § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Strona skarżąca wskazała, że mając na uwadze wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznanej sprawie (8000 zł), koszty zastępstwa procesowego powinny zostać przyznane w wysokości 1200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione.
Stosownie do brzmienia art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się między innymi jego wynagrodzenie, określone przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący w sposób uzasadniony sformułował pod adresem zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu kosztów postępowania zarzut niezastosowania § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji wskazuje, że mimo powołania w podstawie prawnej art. 200 p.p.s.a. przepis ten nie został prawidłowo zastosowany, albowiem wysokość zasądzonej w rozpoznawanej sprawie kwoty zwrotu kosztów postępowania sądowego od Komendanta Stołecznego Policji nie odpowiada kwocie obliczonej zgodnie z zasadami, jakie winien Sąd uwzględnić przy obliczaniu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
Zwrot 560 zł na rzecz J. C., odejmując od tej kwoty pobrany od skarżącego wpis w wysokości 320 zł, mógłby wskazywać, że Sąd wbrew § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., nakazującemu przy ustalaniu stawki minimalnej (w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna) zastosowanie zasad wynikających z § 6 cyt. rozporządzenia, w rzeczywistości dokonał obliczenia zwracanych kosztów postępowania na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, a więc zwrot kosztów ustalił jako sumę uiszczonego wpisu oraz podanej w powołanym § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c – kwoty 240 zł (320 zł + 240 zł).
Podzielając trafność zarzutu kwestionującego co do zasady wysokość zasądzonych w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego, należy jednocześnie jednak zauważyć, że skarżący podając prawidłowo samą kwotę (1200 zł), błędnie przyjmuje, iż winna być ona ustalona z zastosowaniem § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie kryterium wartości przedmiotu sporu, odsyłające do uregulowań zawartych w § 6 cyt. rozporządzenia, wskazuje, że przy wartości przedmiotu sprawy przewyższającej kwotę 5000 zł, ale mniejszej niż 10.000 zł, stawka minimalna wynosi 1200 zł (§ 6 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej, to nie ust. 5 ale ust. 4 omawianego przepisu rozporządzenia ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Komendy Rejonowej Policji [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja Komendanta Stołecznego Policji dotyczyła zatem nałożenia na spółkę kary pieniężnej w takiej właśnie wysokości, także tę wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący wskazał w samej skardze i od tej wartości uiszczony został w rozpoznawanej sprawie wpis sądowy.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z omówionych przyczyn okazało się nieprawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 200 p.p.s.a. oraz § 6 ust. 4 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł jak w sentencji.