Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2207/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego umorzył postępowanie sądowoadministracyjne oraz zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz M. P. kwotę 5.373 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w skardze z dnia 21 września 2009 r. wniesionej przez M. P. na powyżej wskazaną decyzję zawarto wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż uwzględnił skargę M. P. w całości, czego wyrazem była decyzja z dnia [...] października 2009 r., o nr [...].
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji, wskazując na treść art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W zakresie zwrotu kosztów Sąd wskazał na treść art. 201 § 1 i art. 200 p.p.s.a. podkreślając, iż w przypadku umorzenia postępowania stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia prawa. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na te koszty składały się wpis sądowy od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), oraz kwota opłaconego pełnomocnictwa.
Zażaleniem pełnomocnik organu zaskarżył powyższe postanowienie w części, w której zasądzono zwrot kosztów na rzecz skarżącego, tj. punkt 2 postanowienia.
W uzasadnieniu podniesiono, iż kwota zwrotu kosztów postępowania zasądzona od organu na rzecz skarżącego został ustalona rażąco wysoko w szczególności w zakresie w jakim Sąd ustalił koszty z tytułu zastępstwa procesowego skarżącego. W tym zakresie pełnomocnik organu wskazał na treść art. 205 p.p.s.a. oraz § 2 powołanego powyżej rozporządzenia i podkreślił, że zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd powinien wziąć pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy i jej zawiłość oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy. Podniósł dalej, iż w niniejszej sprawie organ administracji uchylił własną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, jednakże uczynił to z innych niż wskazane w skardze przez pełnomocnika skarżącego przyczyn. Powyższe oznacza w ocenie wnoszącego zażalenie, że pełnomocnik strony przeciwnej w żaden sposób nie przyczynił się do wyjaśnienia sprawy zatem ustalone na jego rzecz wynagrodzenie w kwocie 3.600 złotych jest wygórowane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Strona skarżąc punkt drugi postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. w zakresie zwrotu kosztów postępowania na rzecz wnoszącego skargę M. P., kwestionuje przede wszystkim wysokość zasądzonej przez Sąd pierwszej instancji kwoty wynagrodzenia pełnomocnika składającej się obok wpisu sądowego i opłaty za pełnomocnictwo na koszty postępowania podlegające zwrotowi w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie autor zażalenia podniósł, że Sąd pierwszej instancji ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika M. P., zasądził kwotę niewspółmiernie wysoką w stosunku do nakładu pracy i stopnia przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy radcy prawnego reprezentującego skarżącego, nie biorąc pod uwagę treści § 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Istotnie przepis § 2 powołanego rozporządzenia przewiduje możliwości miarkowania przez sąd wynagrodzenia pełnomocnika za czynności podjęte w postępowaniu w związku z zastępstwem prawym w zależności od niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, charakteru sprawy oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Podkreślić należy, iż decyzja z dnia [...] lipca 2009 r., Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymana następnie w mocy decyzją tego organu z dnia [...] września 2009 r., jako podstawę nałożenia na M. P. kary pieniężnej powoływała art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm.).
W skardze z dnia 21 września 2009 r., wniesionej przez pełnomocnika M. P., jako główny zarzut podniesiono naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.
Decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uchylająca powyżej wskazane decyzje z dnia [...] lipca i [...] września 2009 r., wydana została dopiero w dniu [...] października 2009 r., a więc już po wpłynięciu skargi do sądu.
Powyższe okoliczności, w szczególności zakres zarzutów skargi oraz podstawa prawna w oparciu, o którą nałożono karę przemawia za uznaniem, iż nakład pracy pełnomocnik skarżącego w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi w odniesieniu do decyzji z [...] lipca i [...] września 2009 r., był wystarczający do zasądzenia opłaty według stawek minimalnych przewidzianych w rozporządzeniu o opłatach za czynności radców prawych, zaś wobec wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącego 87.795,00 zł, opłata ta, stosowanie do treści § 6 tego rozporządzenia, została ustalona w prawidłowej wysokości wynoszącej 3.600 zł.
Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem prezentowanym w zażaleniu, iż na wysokość zasądzonej na rzecz skarżącego opłaty z tytułu zastępstwa procesowego, powinien mieć również wpływ fakt, że decyzje z dnia [...] lipca i [...] września 2009 r. organ uchylił z innych przyczyn, niż podnoszone w skardze, a tym samym wkład pełnomocnika skarżącego w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy był znikomy. Jak wskazano to powyżej skarga zawierała zarzuty odnoszące się do podstawy prawnej decyzji nakładającej karę, a więc odnosiły się do meritum decyzji organy pierwszej instancji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego, zaś decyzja uchylająca powyższe decyzje wydana została dopiero po wpłynięciu skargi do sądu administracyjnego i to dopiero po dostrzeżeniu przez organ błędu w zakresie podstawy nałożenia kary i dochodzenia jej od skarżącego, tj. nie w drodze administracyjnoprawnej lecz w drodze cywilnoprawnej.
Oznacza to, iż wkład pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, bowiem w zakresie sprawy administracyjnej i postępowania sądowoadministracyjnego podjął on niezbędne czynności związane z faktem wydania decyzji nakładających karę, a które to decyzje były w ocenie skarżącego błędne.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.