Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 438/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. Z. na postanowienie tego Sądu z dnia 15 października 2015 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji uzasadniając odrzucenie zażalenia w sprawie wskazał, że skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia, jednak pomimo osobistego odebrania wezwania, nie uczynił mu zadość.
Zażalenie na postanowienie z dnia 11 stycznia 2016 r. wniósł R. Z., wskazując w nim na brak środków na utrzymanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ppsa).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać za prawidłowe ustalenie Sądu I instancji, zgodnie z którym mimo wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia żądany wpis nie został przez R. Z. uiszczony. Okoliczności te wynikają z akt sprawy, tj. wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu, zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego tego wezwania, a także informacji z Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Warszawie o niezidentyfikowaniu żądanej wpłaty.
W rozpoznawanej sprawie wnoszący zażalenie nie kwestionuje istnienia podstaw prawnych obowiązku uiszczenia wpisu od wniesionego środka zaskarżenia ani też faktu nieuiszczenia tego wpisu mimo wezwania.
W takim stanie sprawy nie można stwierdzić, że Sąd I instancji nie miał podstaw do odrzucenia zażalenia, którego braki fiskalne nie zostały uzupełnione w terminie.
Podkreślić ponadto należy, że sprawa nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 ppsa, w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 2 ppsa. Na etapie orzekania przez Sąd skarżący nie miał również przyznanego prawa pomocy (art. 239 § 1 pkt 4 ppsa).
Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że co prawda Sąd I instancji błędnie w podstawie prawnej kontrolowanego postanowienia wskazał art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, zamiast art. 220 § 3 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, odrzucenie zażalenia skarżącego w stanie faktycznym sprawy było bowiem prawidłowe.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.