Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 89/17, oddalił zażalenie Z.W. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 560/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił postępowanie Sądu pierwszej instancji w sprawie uznając je za prawidłowe.
Z. W. pismem z 10 marca 2017 r. nazwanym "skarga kasacyjna zarzutowa", a będącym w istocie zażaleniem, zakwestionował powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
W myśl przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej ppsa), środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne (Dział IV Rozdział 1 i 2 ustawy). Podkreślenia wymaga, że wspomniana ustawa nie zawiera przepisu, który przyznawałby stronom jakikolwiek środek odwoławczy od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne od chwili ich wydania (art. 168 § 1 ppsa) i niezaskarżalne. Postanowienie z 21 lutego 2017 r., którego uchylenia domaga się skarżący, jest prawomocne od daty jego wydania, o czym pouczono skarżącego przy doręczeniu tego orzeczenia. W tym stanie rzeczy zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.